Πολλές φορές με παίρνει τηλέφωνο ο Τάσος Μπίλης. Να μιλήσουμε γι' αυτά που έγραψα ή να με ενημερώσει για θέματα της επικαιρότητας. Αγαπάει την πόλη του ο Τάσος. "Καλά έγραψες για τον ευπρεπισμό των τάφων και των δωρητών της Νάουσας και για το φιλότιμο του Σταύρου Χωνού. Γράψε κάτι και για τον Νικόλαο Θεοφίλου, ο τάφος του οποίου είναι πεταγμένος και οι πλάκες του σπασμένες" μου είπε. Το μεσημέρι της Κυριακής με τον κ.Μπίλη παρέα επισκεφθήκαμε τον τόπο όπου αναπαύεται, μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία, ο Νικόλαος Θεοφίλου. Ο δήμαρχος της Νάουσας που εκτελέσθηκε στη χαράδρα της "Παλιαμπούκαινας" στις 14 Ιανουαρίου 1949 από τους αντάρτες του ΔΣΕ, μαζί με άλλους δημοτικούς συμβούλους του, όπως ο Αλέξανδρος Δημητριάδης, ο Δημήτριος Χρυσοχόου και ο Αριστοτέλης Λέττης. Προς τιμήν του Νικολάου Θεοφίλου η πόλη της Νάουσας ονοματοδότησε την κεντρικότερο οδό της, τη Θεοφίλου. Στα σήμερα το μνήμα του κυριολεκτικά σαπίζει. Το μάρμαρο σπασμένο, πνιγμένος στη μαυρίλα ο σταυρός του. "Νικόλαος Θεοφίλου. Δήμαρχος. Εκ Γκούρα Κορινθίας. Εφονεύθη στις 14-1-1949, ετών 48", αναφέρει η επιγραφή. Ο Νικόλαος Θεοφίλου, σε ταραγμένες εποχές ενός αδελφοκτόνου πολέμου εκτελέστηκε γιατί υπηρέτησε την πόλη που αγάπησε και έζησε, ως έμπορος στο επάγγελμα, μετά από την τοποθέτηση του στα δημαρχιακά καθήκοντα από την κυβέρνηση του φιλελεύθερου Θεμιστοκλή Σοφούλη. Ο Νίκος Κουτσογιάννης καλείται να ευπρεπίσει τον τάφο του και να τον μεταφέρει στον χώρο που του πρέπει. "Αλλιώς ας κατεβάσουν την πινακίδα με το όνομα του από την οδό Θεοφίλου" μου είπε ο Τάσος. Συμφωνώ απόλυτα μαζί του. Σε μια εποχή... ευεργετών άλλωστε θα μπορούσε να μετονομαστεί σε όδο... Siemens ή και Μένιου Κουτσόγιωργα!
Υ.Γ. Όσο και να έψαξε ο Τάσος στο google δεν βρήκε τίποτε σχετικό με τον Νικόλαο Θεοφίλου. Πώς θα μπορούσε να υπάρχει άλλωστε. Σε μια πόλη που ο απίστευτος τότε μη αιρετός περιφερειάρχης Κεντρικής Μακεδονίας Βαλασόπουλος, όταν την επισκέφθηκε καμάρωνε γιατί ο πατέρας του ήταν μεταξύ αυτών που μπήκαν με τις δυνάμεις του ΔΣΕ. Σε μια πόλη που καταστράφηκε ολοσχερώς και έφηβοι, όπως ο θείος μου Χρήστος Ελευθεριάδης, απήχθησαν, για να υπηρετήσουν μια ιδεολογία που δεν ήξεραν ούτε πίστευαν. Χάνοντας τη ζωή του στις 9 του Απρίλη του 1949 στο Βίτσι, χωρίς ποτέ η μάνα του να μπορέσει να θρηνήσει το κορμάκι των 17 ετών, πάνω σε έναν αξιοπρεπή τάφο.
