Χαρακτηριστικό των μνημείων που έχουν στηθεί ανά τη χώρα, είναι η αντοχή τους στο χρόνο. Σε πείσμα των σκληρών καιρικών συνθηκών και των διαφόρων βανδαλισμών, τα μνημεία συνεχίζουν να υπάρχουν και να θυμίζουν… Εξάλλου αυτό σημαίνει και η λέξη μνημείο. Κάτι που θυμίζει.
Ένα τέτοιο μνημείο είναι και αυτό έξω από την Κουλούρα. Ένα μνημείο που κάποιοι θέλουν σώνει και καλά να το κάνουν Τελωνείο, να το κάνουν να χάσει τη σημερινή του αίγλη. Με άλλα λόγια επιχειρούν να του αλλάξουν την ιστορία, ώστε να πάψει να θυμίζει…
Στημένο πριν από δεκαετίες, τρεις ή τέσσερις αν θυμάμαι καλά, το μνημείο της Κουλούρας στήθηκε εκεί προς τιμήν των αγροτών. Όχι βέβαια κάποιων που θυσιάστηκαν για τη διεκδίκηση αιτημάτων τους όπως του Κιλελέρ, αλλά προς αναγνώριση του δικαιώματος των αγροτών να διακινήσουν την παραγωγή τους με τρόπο σύγχρονο και πολιτισμένο, όπως γίνεται σ’ όλες τις χώρες της Ευρώπης. Τεράστια ποσά για την εποχή τους χρειάστηκαν για να ανεγερθεί το εγκαταλειφθέν στη συνέχεια σε ημιτελή κατάσταση μνημείο, που μπορεί να μη χρησίμεψε ποτέ για το σκοπό που ανεγέρθηκε, αλλά επί σειρά ετών αποτελεί σημείο αναφοράς για τους αγρότες του νομού, που συγκεντρώνονται μπροστά του, πάνω στην Εγνατία οδό και διαδηλώνουν τα δίκαια αιτήματά τους. Είναι και αυτό μία απόδοση τιμής για το ιστορικό μνημείο, λες και αυτοί που το έστησαν πριν πολλά χρόνια προέβλεψαν ότι ο χώρος του θα εξελισσόταν σε ιδιόρρυθμο τόπο «προσκυνήματος» των αγροτών.
Μην το πειράζετε, λοιπόν, το μνημείο. Αφήστε το με τις καρικατούρες του στους μισογκρεμισμένους τοίχους να θυμίζει… Και φτιάξτε αλλού το Τελωνείο. Μνημεία σαν κι αυτό πρέπει να υπάρχουν για να θυμίζουν την αδιαφορία, ανεπάρκεια, ανευθυνότητα και ανικανότητα των αρμοδίων…
Τ.Π.
