Σαράντα ένα χρόνια μετά την επαναφορά της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας στην χώρα μας, είναι προφανές ότι το αλληλοσπαρασσόμενο πολιτικό σύστημα πνέει τα λοίσθια. Οι συνταγματικές αλλαγές που απαιτούνται πρέπει να είναι κοσμογονικές, ώστε η πολιτική στη χώρα μας να αποκτήσει σοβαρότητα, συνέπεια και σταθερότητα και να μην εξαντλείται σε λαϊκισμούς τύπου «λεφτά υπάρχουν», «Ζάππεια» και «Θεσσαλονίκη».
Η μετατροπή του πολιτεύματος από προεδρευόμενη δημοκρατία σε προεδρική και η δημιουργία ενός ισχυρού πόλου εξουσίας που θα επιλέγει ο λαός κάθε τετραετία και όχι κάθε... τρεις και λίγο, το ασυμβίβαστο της εκτελεστικής εξουσίας, (πρόεδρος, πρωθυπουργός, υπουργοί) με τη νομοθετική (βουλευτές) το όριο δυο τετραετιών σε όλα τα αιρετά αξιώματα, η μείωση του αριθμού των βουλευτών και η εφαρμογή συστήματος αντίστοιχου με αυτού των δημοτικών και περιφερειακών εκλογών, ώστε να υπάρχει ισχυρή εντολή στον πλειοψηφόντα ανώτατο πολιτικό άρχοντα και την παράταξη του, μέσω εκλογών δυο γύρων και την υπερίσχυση του πρώτου με 50%+1 ψήφο, η κατάργηση της βουλευτικής ασυλίας και του νόμου περί ευθύνης υπουργών, είναι μονόδρομος πλέον, αν θέλουμε η χώρα μας να αποκτήσει ένα σύστημα χωρίς «τζάκια» και «βαρόνους» που διαπλέκονται με οικονομικά συμφέροντα.
Σημαντικό προαπαιτούμενο για την αναζωογόνηση του τόπου είναι η δημιουργία αντικινήτρων για την πρόσληψη στον δημόσιο τομέα και η ενίσχυση της παραγωγικής διαδικασίας, μέσω κινήτρων στις μικρομεσαίες ελληνικές επιχειρήσεις, που καθημάζονται από τραγελαφικές πολιτικές των κυβερνήσεων, πολλά από τα στελέχη των οποίων δεν έχουν κολλήσει ούτε ένα… ένσημο στη ζωής τους! Ομόνοια και κοινό νου χρειάζεται η πολύπαθη πατρίδα μας, αναζητώντας πρότυπα σεμνότητας και πολιτικού ήθους.
Θόδωρος Ελευθεριάδης
