Χαμαιτυπείο θύμιζε η Βουλή των Ελλήνων τις προάλλες. Κρεμασμένος από το καντράν της τηλεοπτικής οθόνης, ανέμενε ο θεατής μία στροφή πατριωτικής ή έστω πολιτισμένης συμπεριφοράς και μία συγνώμη από εκείνους που «εν τη ρύμη του λόγου» παρεκτράπηκαν.
Ούτε στροφή ούτε συγνώμη, παρά μόνο φράσεις πεζοδρομίου στη διαπασών. «Το νέο αίμα» που ο λαός έστειλε στα έδρανα της Βουλής με τόσες ελπίδες, διαψεύδει και τις ελπίδες και τις προσδοκίες του.
«Το πράμα δεν παίρνει γιατρειά» συλλογιέται ο θεατής που μέχρι χθες πίστευε πως «η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει». Με τέτοιους αντιπροσώπους, όχι μία μόνο, αλλά και δύο και τρεις Ελλάδες πεθαίνουν.
Είχε ήθος κάποτε η πολιτική σκηνή. Την απάρτιζαν άνδρες που μιλούσαν την ελληνική γλώσσα χωρίς φραστικές παρεκτροπές. Άνδρες καλλιεργημένοι, πολλοί από τους οποίους είχαν διακριθεί επιπλέον και στις ακαδημαϊκές δραστηριότητές τους. Δεν υπήρχαν ανάμεσά τους απάτριδες και φαύλοι, αλλά κορυφαίες προσωπικότητες που τιμούσαν το θεσμό: Ο πολυγραφότατος διανοούμενος και ακαδημαϊκός Παναγιώτης Κανελλόπουλος, ο σοφός Κων/νος Τσάτσος, ο ευπατρίδης Ευάγγελος Αβέρωφ, ο Παναγιώτης Παπαληγούρας, ο Μιχάλης Παπακωνσταντίνου, ο Αλέξανδρος Σβώλος, ο Γιάννης Πασαλίδης, ο Γεώργιος Ράλλης, ο Γεώργιος Γεννηματάς, οι πρόεδροι της Βουλής Ροδόπουλος, Τσαλδάρης, Αλευράς, που με τη συμπεριφορά τους τίμησαν το αξίωμα το οποίο τους εμπιστεύτηκε η πολιτεία.
Και στο αξίωμα του πρωθυπουργού, δεν βλέπουμε πλέον ούτε Σοφούλη, ούτε Πλαστήρα, ούτε Καραμανλή. Μετριότητες, επιεικώς καλοί κάποιοι και κάποιοι άλλοι, επιεικώς νάνοι της πολιτικής επιζήμιοι και καταστροφικοί.
Εξίσου ανεπαρκείς και οι επίλοιπες ηγετικές μορφές, αρχηγοί πολιτικών σχηματισμών που η δράση τους ποτέ δεν περιβλήθηκε από εθνικά και πατριωτικά αισθήματα.
Χαρακτηριστικά, θα σας εμπιστευθώ ένα περιστατικό που υπήρξε πέρα για πέρα πραγματικό:
Την τελευταία φορά που επισκέφθηκε ως πρόεδρος της Δημοκρατίας ο Κάρολος Παπούλιας την εορτάζουσα Θεσσαλονίκη, κάποιοι παλιοί του γνώριμοι από τα χρόνια του Μονάχου, παρέδωσαν προς τιμήν του ανεπίσημο γεύμα. Σε κάποια στιγμή και την ώρα που τσούγκριζαν τα ποτήρια τους με γερμανική μπύρα, ρώτησε ο αιχμηρός της παρέας τον Πρόεδρο, πώς και δεν κάλεσε ποτέ στο ίδιο τραπέζι τους αρχηγούς των κομμάτων, μπας και προκύψει κάτι καλό για τον τόπο.
Ο Πρόεδρος, έσπασε κάποιοι χαμόγελο, που δεν ξέρω αν είχε ειρωνεία ή πίκρα και είπε πως οι αρχηγοί των κομμάτων σ’ ένα τέτοιο τραπέζι θα είχαν φαγωθεί μεταξύ τους πριν φθάσουν στο επιδόρπιο.
Και οι συνδαιτυμόνες αναρωτήθηκαν, αν μπορεί να ελπίζει ένα έθνος του οποίου ο ηγέτης έχει διαμορφωμένες τέτοιες απόψεις για τους πολιτικούς του.
Ο.Σ.
