Ο μεγάλος χαμένος του τρίτου μνημονίου είναι ο αγροτικός τομέας και οι αγρότες. Το απαγορευτικά ποσοστά της φορολόγησης και των ασφάλιστρων που προβλέπονται στο εξής, σε συνδυασμό με όλα τα άλλα μέτρα και την εν γένει κατάσταση στον τομέα της πρωτογενούς παραγωγής (εμπάργκο, τιμές φυτοφαρμάκων κ.λπ.), οδηγούν στο ασφαλές συμπέρασμα ότι όχι απλώς οι αγρότες θα έχουν μεγάλα προβλήματα, αλλά ότι πολλά χωράφια θα ερημώσουν. Το βέβαιο είναι ότι εκ των υστέρων τα κόμματα έχουν αντιληφθεί τι ακριβώς ψήφισαν με το τρίτο μνημόνιο και προσπαθούν να αντιδράσουν. Ωστόσο κανείς στην παρούσα φάση δεν μπορεί να διαβεβαιώσει ότι η αντίδραση αυτή είναι πραγματική ή απλώς έχει να κάνει με την προεκλογική περίοδο. Προσωπικά πιστεύω το πρώτο, κι αναμένω αντιδράσεις αμέσως μετά τον σχηματισμό της νέας κυβέρνησης.
Είναι απολύτως ξεκάθαρο ότι στην εξαετία της κρίσης ένας από τους κλάδους που αντιστάθηκε με ανοδική πορεία στις εξαγωγές (ειδικά στην Ημαθία) ήταν ο αγροτικός. Τα νούμερα των εξαγωγών από το 2004-5 και μετά ήταν αυξημένα μέχρι και τη μέρα του εμπορικού αποκλεισμού της Ρωσίας (Αύγουστο 2014) και της μετέπειτα πτώσης του ρουβλίου και της οικονομίας της.
Τα παραπάνω σημαίνουν ότι παρά τα προβλήματά του, ο αγροτικός κλάδος στάθηκε καλά ακόμη και εν μέσω κρίσης, στηρίζοντας τους παραγωγούς και την ελληνική οικονομία. Αν τώρα εμείς ως κράτος, παίρνουμε μέτρα που θα εκφυλίσουν ακόμη και τους παραγωγικούς κλάδους της οικονομίας μας, το ζητούμενο δηλαδή, θα είμαστε άξιοι της μοίρας μας. Οι αγρότες δεν λένε όχι στη φορολογία, αλλά το 26% είναι βαρύ και απαγορευτικό. Θαρρώ ότι ισοδύναμα μπορούν να βρεθούν και να σταματήσει εδώ να στάζει και να πονά η πληγή. Για τους αγρότες και τον παραγωγικό ιστό της χώρας, που ακολουθούνται από 150 επαγγέλματα πραγματικής οικονομίας. Κάθε άλλη επιλογή είναι αυτογκόλ.
Κώστας Παναγιωτίδης
