Όταν στον ύπνο σου κουβεντιάζεις με αποδημήσαντες φίλους, όλο και προσπαθείς να αποκωδικοποιήσεις τη συζήτηση και να αποκομίσεις τα μηνύματα που κρύβει.
Το μήνυμα όμως που έβγαινε από την προχθεσινή μου ονειρική συνάντηση με τον αείμνηστο Γιάννη Αλεξιάδη, τον θαυμάσιο και αγαπητό μου εν ζωή φίλο, δεν άφηνε κανένα μυστήριο. Αντιθέτως, η ερμηνεία του ήταν ξεκάθαρη σαν κρύσταλλο και λάθος δικό μου που έκανα πως δεν το καταλαβαίνω!
-Διάβασες τη «Δεκάτη μου γραφή;».
Αμυδρά ήλθε στο μυαλό μου το τελευταίο βιβλίο του πολυγραφότατου λόγιου και βιαστικά, έσπευσα να τον διαβεβαιώσω πως «ναι, ναι, ασφαλώς την έχω διαβάσει».
-Ούτε καν τη θυμάσαι!» είπε λυπημένα και απομακρύνθηκε.
Τη «Δεκάτη γραφή» τη διάβασα στον ξύπνο μου την άλλη μέρα. Και διαπίστωσα πως ο μόχθος της καθημερινότητας, αποβαίνει σε βάρος της πνευματικότητάς μας, αφού μας στερεί την ευκαιρία να επικοινωνήσουμε απερίσπαστοι με τα έργα καταξιωμένων δημιουργών.
Ήταν σα να ξεκλείδωσα ένα ξεχασμένο βαλιτσάκι και να διαπίστωνα πως το βαλιτσάκι αυτό έκρυβε μέσα του ένα θησαυρό.
Το πρώτο ξάφνιασμα ήλθε όταν έσκυψα στοχαστικά στη μελέτη του εξωφύλλου που το φιλοτέχνησε με ξεχωριστή ευαισθησία η συμπολίτισσα ζωγράφος Βάσω Σιδηροπούλου-Καραμήτσιου.
Έργα της ίδιας, συναντώ και στις επόμενες σελίδες, ενώ κάπου ανάμεσα, κάνει την εμφάνισή του ο Θωμάς Γαβριηλίδης με τις «Εννιά Μούσες» και το εξαίσιο επίγραμμά του «αφιερωμένο στο σεβαστό μου φίλο, το συγγραφέα Γιάννη Αλεξιάδη».
«Από τη Βιζύη πρόσφυγας της Ευανδρούσας Θράκης στη Βέροια ήρθε ρίζοσεν ο Γιάννης Αλεξιάδης.
Τώρα, Βιζυηνός να πεις; Βεροιώτης; Τι πιο πρώτο;
Μαζί τα δυο, σωστότερο, κι Έλληνας πάνω απ’ όλα.
Τι ο λόγος του μοσχοβολάει Θράκη, Μακεδονία,
μοσχοβολάει λεβεντιά, μοσχοβολάει Ελλάδα!
Και αναπάντεχα, προβάλλει το ταλέντο και η γραφίδα της Βούλας Χατζίκου. «Με σεβασμό και με αγάπη» αφιερώνει στον Αλεξιάδη το ποίημά της «Ο Πλάτανος και η Δάφνη». Πλάτανος ο συγγραφέας και δάφνη το αειθαλές δέντρο, κάτω από τη σκιά του οποίου, ένα τραπεζάκι με σκόρπια βιβλία, φιλοξενούσε τις εμπνεύσεις του γηραλέου συγγραφέα. Ένα ποίημα που επιβεβαιώνει το πολύπλευρο ταλέντο της αλησμόνητης λαογράφου και αποκαλύπτει το ρυθμό και την αρμονία της στιχουργικής της.
Οι σελίδες της «Δέκατης γραφής» εμπλουτίζονται με την απονομή στον Γιώργο Χιονίδη τιμητικού διπλώματος από μέρους της Ευξείνου Λέσχης. Ευγνωμονούσα η Εύξεινος Λέσχη πλαισίωσε την τιμητική προς τον ιστορικό μας εκδήλωση με μια πολυσύνθετη ζωγραφική απεικόνιση, έργο της καλλιτέχνιδας Βάσως Σιδηροπούλου-Καραμήτσου, το ταλέντο της οποίας επιβεβαιώνουν και οι υπόλοιποι πίνακες που κοσμούν τις σελίδες του βιβλίου.
Ενός βιβλίου, στις αρετές του οποίου εντρύφησα με καθυστέρηση δύο σχεδόν δεκαετιών.
Αρετές που αναγνωρίζονται σε όλους τους συντελεστές της «Δεκάτης γραφής» του αείμνηστου Γιάννη Αλεξιάδη. Του αλησμόνητου γεροπλάτανου της Βέροιας.
Ο.Σ.
