Για να είμαι ειλικρινής, εξαρχής δεν ήμουν αισιόδοξος για την επαναλειτουργία της ΕΝΚΛΩ. Ακόμη και σήμερα έχω σοβαρές επιφυλάξεις, τις οποίες μάλιστα εξέφρασα στο φύλλο της περασμένης εβδομάδας. Κι όχι τόσο για το άνοιγμα του εργοστασίου, αλλά για τη διάρκεια που θα παραμείνει ανοικτό. Ωστόσο, αυτό είναι μια προσωπική αίσθηση με βάση την πεπατημένη και την κοινή λογική. Μακάρι να διαψευστώ.
Μια αχτίδα ελπίδας πιο έντονη για την πορεία της βιομηχανίας έλαμψε από την πρόσφατη επίσκεψη των φορέων στην Αθήνα. Τα δεδομένα; Ήδη υπάρχει ένα σχέδιο για την επαναλειτουργία κλειστών επιχειρήσεων, τη δε άνοιξη θα παρουσιαστεί ολοκληρωμένο σχέδιο για την ανάπτυξη. Την ίδια ώρα που ένας από τους πιο σοβαρούς της σημερινής κυβέρνησης, ο αντιπρόεδρος Γιάννης Δραγασάκης, είναι ακόμη πιο αισιόδοξος, χαρακτηρίζοντας το υπάρχον business plan των εργαζομένων αρκετά μελετημένο.
Στην παρούσα φάση, η ΕΝΚΛΩ κέρδισε χρόνο. Οι εργαζόμενοι έχουν έξι μήνες μπροστά τους να πείσουν τη διυπουργική επιτροπή που θα συσταθεί για τη βιωσιμότητα του σχεδίου τους. Εκείνο ωστόσο που πρέπει να αντιληφθούν όλοι, είναι κατά την ταπεινή μου εκτίμηση ότι αν με το καλό όλα ευοδωθούν και πάρει μπρος η ιστορική βιομηχανία, εκείνο που επιβάλλεται να υπάρχει είναι ένας επικεφαλής. Η σύμπραξη τραπεζών-εργαζομένων μπορεί να είναι μια πειραματική μορφή συνεργασίας, ωστόσο δεν προβλέπει τον επικεφαλής, αυτόν που θα σχεδιάζει και εντέλει θα φέρει την ευθύνη. Διότι τα επιτυχημένα βιομηχανικά μοντέλα έχουν πάντα ένα κεφάλι που είτε δοξάζεται είτε κόβεται.
Κ.Π.
