Μια φορά κι ένα καιρό σε μια πόλη κατοικούσαν αισιόδοξοι και ρομαντικοί άνθρωποι, που φαντάζονταν ότι μπορούσε η πόλη τους να αποκτήσει ένα διοικητήριο όπου θα στεγάζονταν οι διασκορπισμένες δημόσιες υπηρεσίες και θα εξυπηρετούντο οι πολίτες καλύτερα. Μια φορά κι ένα καιρό σε μια πόλη έκαναν σχέδια για να δημιουργήσουν λίγα χιλιόμετρα έξω από αυτήν, μια τεράστια αγορά απ’ όπου θα διακινείτο ο αγροτικός πλούτος ολόκληρου του νομού. Μια φορά κι ένα καιρό υπήρχαν σε ένα νομό τόσο ονειροπόλοι άνθρωποι που αρέσκοντο να συζητούν για τη δημιουργία αεροδρομίου απ’ όπου θα μεταφέρονταν τα αγροτικά προϊόντα στο εξωτερικό. Μια φορά κι ένα καιρό….
Ποιος αλήθεια μπορεί τώρα να σκεφτεί την υλοποίηση των έργων αυτών αλλά και άλλων παρόμοιων που κατά καιρούς έρχονταν στον νου και στο στόμα πολιτικών και πολιτών; Ποιος είναι αυτός που θα έβγαινε τώρα και θα πρότεινε ή θα ζητούσε από το κράτος την εκτέλεση τέτοιων μεγάλων έργων, χωρίς να κινδυνεύει να χαρακτηριστεί γραφικός; Ασφαλώς και δεν υπάρχει. Αλλά μην τα παραλέμε. Κατόρθωσε και έφτιαξε ο Δήμος κυλιόμενη σκάλα και ασανσέρ για να ανεβαίνουν οι πεζοί από τη Λεωφόρο Στρατού στην Ελιά. Δεν είναι λίγο πράγμα κι αυτό. Άσχετα αν δεν αξιώθηκε εδώ και χρόνια να αποτελειώσει μια γέφυρα λίγων δεκάδων μέτρων και μάλιστα όχι με χρήματα του Δήμου αλλά με δωρεά.
Μέσα σ’ αυτήν την ανέχεια και οικονομική κρίση που επικρατεί, μοιάζει με άπιαστο όνειρο ο σχεδιασμός μεγάλων έργων. Αλλά δεν αποτελεί ουτοπία η ανάπτυξη και προβολή των δυνατοτήτων που μας παρέχει ο νομός μας. Τομείς, όπως ο τουρισμός, χειμερινός και θερινός, με τα δύο μεγάλα χιονοδρομικά κέντρα που έχουμε, με τον σπάνιο αρχαιολογικό πλούτο που διαθέτουμε σ’ ολόκληρο τον νομό και με τα μοναδικά βυζαντινά μνημεία και το Βήμα του Απόστολου Παύλου στη Βέροια, είναι ένας τομέας που θα έπρεπε και μπορούσαμε να τον έχουμε στον ύψιστο βαθμό αναπτυγμένο. Δυστυχώς όμως σέρνεται αφημένος στην τύχη και στη μοίρα του, την ώρα που σε άλλους νομούς της χώρας γίνονται πραγματικά θαύματα, όχι γιατί εκεί διατίθενται χρήματα, αφού έτσι και’ αλλιώς αυτά δεν υπάρχουν, αλλά γιατί εκεί δεν σταμάτησε ο οραματισμός κι’ η φαντασία και δεν χάθηκε το μεράκι, ούτε η ιδιωτική πρωτοβουλία, υλικά απαραίτητα για να σχεδιάσεις και να υλοποιήσεις χωρίς πολλά χρήματα.
Ας ενδιαφερθούμε λοιπόν περισσότερο για τον τόπο μας. Καλά τα ασανσέρ και τα κυλιόμενα σκαλοπάτια, αλλά χρειάζεται και κόσμος να τα ανεβεί για να πιάσει τόπο το έργο. Και ο κόσμος αυτός μπορεί και πρέπει να έρθει. Η Βέροια και η Ημαθία γενικότερα είναι ένας τόπος προνομιακός, όσο λίγοι στη χώρα. Και είναι κρίμα να είμαστε ξακουστοί μόνο για τα ροδάκινά μας. Διαθέτουμε τουριστικούς προορισμούς, μνημεία και πολιτισμό που πρέπει να τα αναδείξουμε.
Τ.Π.
