Τα μάθατε τα νέα; Οι δανειστές μας επαναφέρουν το θέμα της δημιουργίας ενός Ταμείου στο οποίο θα υπαχθεί (διάβαζε υποθηκευθεί) ολόκληρη η δημόσια περιουσία της χώρας μας! Το Ταμείο θα έχει έδρα στην Ελβετία και το διοικητικό του συμβούλιο θα ελέγχεται απόλυτα από τους δανειστές! Αυτό, δηλαδή, που απορρίψαμε κατηγορηματικά πέρσι το καλοκαίρι με τον πρωθυπουργό να είναι έτοιμος να τα τινάξει όλα στον αέρα αν δεν έκαναν πίσω οι δανειστές – και που τελικά έκαναν – το ξαναβάζουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Απαιτούν να δεσμεύσουν όλη την κρατική μας περιουσία (κινητά και ακίνητα) προκειμένου να εξασφαλίσουν τα χρήματα που μας δανείζουν έχοντάς μας πιο εύκολα στο «χέρι». Και αυτοί λέγονται εταίροι, φίλοι και σύμμαχοι. Και αυτή λέγεται ελληνική κυβέρνηση που ανέχεται τέτοιες εξευτελιστικές προτάσεις.
Ξεπούλημα γενικό, λοιπόν, ζητούν οι δανειστές. Ξεκίνησαν με τις Τράπεζες που σε λίγο θα παραδώσουν τις περιουσίες των ιδιωτών οφειλετών στα ξένα funds και συνεχίζουν τώρα με την περιουσία του κράτους. Πριν από λίγα χρόνια, όταν μας έβαλε ο ΓΑΠ στο ΔΝΤ, ξεσηκώθηκαν τα αριστερά κόμματα, μαζί και ο ΣΥΡΙΖΑ ισχυριζόμενα ότι η χώρα μας θα ξεπουληθεί. «Αριστερές υπερβολές» είχαμε πει τότε. Ήρθε όμως η ώρα που αυτά τα αριστερά κόμματα δικαιώνονται. Και το κωμικοτραγικό είναι ότι δικαιώνεται μαζί και ο ΣΥΡΙΖΑ, που τώρα δείχνει να έχει ξεχάσει το παρελθόν του. Και κάθεται στο ίδιο τραπέζι με αυτούς που επιμένουν να ζητούν το ξεπούλημα της χώρας…
Αλήθεια, τι έχουν πάθει οι πολιτικοί μας ηγέτες; Ο Τσίπρας είναι έτοιμος πάλι να συζητήσει εξευτελιστικούς όρους ενώ ο Μητσοτάκης σφυρίζει αδιάφορα. Την ίδια στιγμή ο Προκόπης Παυλόπουλος πλέκει το εγκώμιο της Μέρκελ! Αυτής που με τις αποφάσεις της έχει φέρει τον ελληνικό λαό σε έσχατο σημείο οικονομικής ανέχειας. Τι θέατρο του παραλόγου είναι αυτό που παίζεται; Μπορούν ή δεν μπορούν οι πολιτικοί μας να φανούν, αν όχι ανώτεροι, τουλάχιστον ανάλογοι των περιστάσεων; Κι αν δεν μπορεί ο Τσίπρας μόνος του να κάνει κάτι σωστό και επωφελές για τη χώρα, γιατί δεν ζητεί την συνδρομή όλων των πολιτικών αρχηγών, μηδέ της Χρυσής Αυγής εξαιρουμένης; Γιατί δεν τους καθιστά όλους συνυπεύθυνους σε ένα τέτοιο μείζον εθνικό ζήτημα; Γιατί δεν αντιλαμβάνεται ότι πρέπει πάση θυσία να αποφύγουμε την περαιτέρω εθνική κατολίσθηση, βάζοντας φραγμό στις παράλογες απαιτήσεις των δανειστών που χαίρονται να βλέπουν αυτή την μεταλλαγμένη αριστερή κυβέρνηση να παίρνει μέτρα εξαθλίωσης του ελληνικού λαού, μέτρα που δεν οδηγούν πουθενά και που σίγουρα η κυβέρνηση δεν τα πιστεύει;…
Εθνική γραμμή χρειάζεται η χώρα, που μόνος του ο Τσίπρας και η κυβέρνησή του δεν μπορούν και δεν πρέπει να την χαράξουν. Ας αφήσουμε τους χαριεντισμούς και τις φιλοφρονήσεις με τη Μέρκελ και τους ομοίους της, ας πούμε μιάς διά παντός «όχι» στους εξευτελιστικούς όρους και στα εξοντωτικά μέτρα, ας σταματήσουν κάποιοι να σφυρίζουν αδιάφορα και ας δούμε κατάματα την πραγματικότητα και το εθνικό μας συμφέρον. Πριν είναι αργά…
Τ.Π.
