Οι ανακοινώσεις είχαν σταλεί από νωρίς, οι σύλλογοι είχαν ενημερωθεί, η ημέρα της γενικής απεργίας είχε οριστεί. Στην Ελλάδα των μνημονίων, το κάλεσμα για κινητοποιήσεις, δεν αποτελεί κάτι πρωτόγνωρο. Από το 2010 έχουμε γίνει μάρτυρες άπειρων νομοσχεδίων, που συρρικνώνουν εκ περιτροπής κάθε παραγωγικό κλάδο. Γιατί αυτή η φορά να ήταν διαφορετική; Η απάντηση ήρθε το πρωινό της 4ης Φεβρουαρίου, όπου η αγορά της Βέροιας παρέμεινε σχεδόν καθολικά κλειστή.
Σε μία συντονισμένη κίνηση, τρακτέρ, τουριστικά λεωφορεία, δικηγόροι, φοροτεχνικοί, επαγγελματοβιοτέχνες, γιατροί, φαρμακοποιοί, συνταξιούχοι, οδοντίατροι, κομμωτές και εργαζόμενοι στον κλάδο του εμπορίου, έκλεισαν το κέντρο της Βέροιας, σε μία ογκώδη διαδήλωση στην Πλατεία Δημαρχείου. Η πανομοιότυπη πολιτική φορο-αφαίμαξης, που ακολουθήθηκε από όλες οι εκλεγμένες και διορισμένες κυβερνήσεις της χώρας μας των τελευταίων χρόνων, κατάφερε επιτέλους να κάνει πραγματικότητα το ακατόρθωτο· να φέρει στα όριά τους επαγγελματίες από διαφορετικούς παραγωγικούς τομείς και να τους ενώσει.
Όπως δήλωσαν αρκετοί από τους εκπροσώπους των σωματείων και των συλλόγων, ζητούμενο είναι η μαζικότητα και η συνέχεια των κινητοποιήσεων, με συντονισμό και ενωμένο μέτωπο. Οι μικρομεσαίοι επιχειρηματίες της Βέροιας έχουν εξαντληθεί. Οι αγρότες, ο κλάδος που στηρίζει το 60% του παραγωγικού ιστού της Ημαθίας, βρίσκονται αντιμέτωποι με αφανιστικά μέτρα. Οι υπόλοιπες επιχειρήσεις αναμένουν να ακολουθήσουν στο ντόμινο της συρρίκνωσης και της ανέχειας. Κάποιες φωνές, δεν μπόρεσαν να αφήσουν ασχολίαστα, τα κακώς κείμενα του αμαρτωλού παρελθόντος. Πάντως ένα είναι βέβαιο, συρρικνώνοντας τον δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα και μεταφέροντας τα χρήματα από τα πορτοφόλια των μικρομεσαίων στους μεγάλους λογαριασμούς, δεν επιτυγχάνθηκε η εξυγίανση και το τέλος της διαφθοράς στη χώρα μας.
Οι ομιλίες στο Δημαρχείο σύντομα έλαβαν τέλος και η πορεία της απεργίας ξεκίνησε, υπό το συννεφιασμένο ουρανό, για τα γραφεία του ΟΑΕΕ. Στο δρόμο, σταμάτησα αρκετές φορές για να καλυφτώ από το ψιλόβροχο, στις προσόψεις επιχειρήσεων που έχουν βάλει λουκέτο. Έχοντας συμμετάσχει στις μεγαλύτερες διαδηλώσεις στην Ελλάδα της οικονομικής κρίσης, αναλογίστηκα την εμπειρία μας, ως λαός, με βάση τα πέντε συναισθηματικά στάδια της απώλειας. Η άρνηση για την πολιτική κατάσταση της χώρας του 2010, ο θυμός με το κίνημα της πλατείας του 2011, η διαπραγμάτευση της πρωθυπουργίας Τσίπρα του 2015, η κατάθλιψη που διανύουμε τώρα. Σύμφωνα με τη ψυχολογία, το επόμενο στάδιο θα είναι η αποδοχή. Δεν θα πρόκειται για μία παραίτηση ή για μία συνθηκολόγηση αλλά για ένα νέο ξεκίνημα, όπου ενσωματώνοντας όσα έχουμε μάθει από τις δυσάρεστες απώλειές μας, θα μπορέσουμε να φτιάξουμε μία καινούργια κοινωνία· πιο ουσιαστική, και πιο κοντά στις πραγματικές μας ανάγκες.
Στεφανία Βερροιώτου
