«Πυρ ομαδόν» κατά της κυβέρνησης και μάλιστα «εξ οικείων τα βέλη». Μπορεί να έφυγε μακριά ο πρωθυπουργός μπας και τα αποφύγει, μπορεί να επιστρέψει «εκ της Περσίας» με δώρα στα χέρια ως νέος μάγος, όμως τα πλήγματα τα δέχθηκε και θα δεχθεί ακόμη περισσότερα. Όσο δεν αντιλαμβάνεται ότι πρέπει να κάνει πίσω στα φορολογικά και ασφαλιστικά μέτρα που τον προτρέπουν οι δανειστές να πάρει, όσο ξεχνά ότι είναι αριστερή η κυβέρνησή του, όσο επιμένει να διαψεύδει τον λαό που τον ψήφισε, τόσο οι πληγές θα μεγαλώνουν και η κυβερνητική του παρουσία θα γίνεται όλο και πιο επισφαλής.
Και στο βάθος… εκλογές. Φουντώνουν και πάλι τα σενάρια πριν καλά-καλά κλείσουν 4 μήνες από τις προηγούμενες. Εκλογές για να πέσει η κυβέρνηση και να βγει ποιος και να κάνει τι; Τι το χειρότερο θα μπορούσε να κάνει, γιατί το καλύτερο αποκλείεται. Του είδαμε και τους προηγούμενους, τους καταλάβαμε, τους αξιολογήσαμε και τους βάλαμε στο περιθώριο. Πώς μπορούμε τώρα να τους ξαναφέρουμε για να μας σώσουνε; Να μας «σώσουνε» κατά πως λέει ο λαός ναι, δηλαδή να μας τελειώσουνε, να μας γλυτώσουν όμως από τα νύχια των δανειστών σε καμία περίπτωση.
Οικουμενική κυβέρνηση θα μου πείτε. Σύμφωνοι, αλλά οικουμενική για να αντισταθεί και να παλέψει και όχι οικουμενική υποταγής. Κυβέρνηση που πρέπει να υψώσει ανάστημα απέναντι στους τοκογλύφους γιατί θα έχει στο πλευρό της όλο τον ελληνικό λαό ενωμένο. Που δεν θα υπολογίζει πολιτικά κόστη, που θα ξαναδιαπραγματευθεί αμφισβητώντας μνημόνια και υπογραφές που τέθηκαν υπό καθεστώς πιέσεων και απειλών, που θα πει όχι στους εκβιασμούς, που θα αποβάλει τα κόμπλεξ και θα συνομιλήσει ως ίση προς ίσους. Μια κυβέρνηση που θα «τρομοκρατήσει» τους τρομοκράτες….
Είναι μακριά οι Βρυξέλλες, δεν φτάνεται με τρακτέρ το Βερολίνο. Όμως η εικόνα και ο ήχος της Ελλάδας που αντιστέκεται, που σηκώνει λάβαρα, που δεν κάνει πίσω, σίγουρα τους έχει θορυβήσει. Είναι η ώρα της σκληρής και κρίσιμης διαπραγμάτευσης, που θέλει όμως τη χώρα μας με μια άξια εκπροσώπηση. Θα τη βρει άραγε;
Τ.Π.
