Κάτι πιο δραστικό, πιο ουσιαστικό και αποτελεσματικό πρέπει να γίνει για την αποφυγή σοβαρών τροχαίων ατυχημάτων στους δρόμους. Δεν περνά ημέρα που να μη ακούσουμε ότι κάποια ζωή χάθηκε ή κάποιος βαρύς τραυματισμός σημειώθηκε. Και σχεδόν μόνιμη επωδός, ότι το ατύχημα οφείλεται στην υπερβολική ταχύτητα ή στην μέθη κατά την οδήγηση. Γεμάτα από τέτοια τα αστυνομικά δελτία με τις στατιστικές τους που βλέπουν το φως της δημοσιότητας. Και συνήθως σε τέτοιου είδους ατυχήματα εμπλέκονται νέοι άνθρωποι. Που τρέχουν τάχα να προλάβουν και να ζήσουν έντονα τη ζωή, αλλά που τελικά τη χάνουν άδικα από μια απερισκεψία.
Σίγουρα το πρόβλημα αυτό δεν λύνεται μόνο με αστυνομικά μέτρα. Η πρόληψη είναι απαραίτητη αλλά δεν αρκεί. Χρόνια τώρα ακούμε για κάμερες στους δρόμους, για αλκοτέστ, για αυστηρές τροχονομικές επιτηρήσεις, αλλά τα ατυχήματα με τα ολέθρια αποτελέσματά τους δεν έπαψαν, ίσως και να μην μειώθηκαν με την αύξηση του αριθμού των αυτοκινήτων που κυκλοφορούν. Πόσους τροχονόμους να διαθέσει η υπηρεσία για να παρακολουθούν τα εκατομμύρια των οδηγών που κινούνται στους δρόμους; Πόσες κάμερες να τοποθετήσει η Τροχαία για να καλύψει τις χιλιάδες των χιλιομέτρων ανά την επικράτεια; Και πόσα συνεργεία μπορεί να συγκροτήσει για να στήνουν νυχτιάτικα καρτέρι στους ασυνείδητους οδηγούς που πίνουν και οδηγούν αδιαφορώντας όχι μόνο για τη δική τους τη ζωή και αυτών που συνεπιβαίνουν αλλά και όλων εκείνων που αμέριμνοι κυκλοφορούν με τα οχήματά τους στο δρόμο, χωρίς να φανταστούν ότι την ίδια στιγμή στο οδόστρωμα υπάρχει κινούμενη καρμανιόλα…
Είναι βασικά θέμα παιδείας. Κάτι που πρέπει να ξεκινάει από την οικογένεια και από το σχολείο. Που πρέπει ο κάθε γονιός και ο κάθε δάσκαλος να εμφυσήσει στο νου και τη συνείδηση του παιδιού από τη νηπιακή του ηλικία. ΄Ότι η ταχύτητα σκοτώνει, ότι η μέθη κατά την οδήγηση είναι έγκλημα. ΄Ότι μια τέτοια παράβαση της στιγμής μπορεί να σε καταστρέψει για πάντα. Που αν δεν σε σκοτώσει, μπορεί να σε αφήσει ανάπηρο για όλη σου τη ζωή και μαζί με εσένα να αφήσει καθηλωμένους στην αναπηρική πολυθρόνα και κάποιους άλλους που σε τίποτα δεν σου έφταιξαν και που θα είσαι υποχρεωμένος, εσύ και η οικογένειά σου, να τους αποζημιώνετε εφ’ όρου ζωής τους.
Υποχρέωση λοιπόν γονιών και δασκάλων, αλλά και της πολιτείας, η επιμόρφωση των παιδιών στον τομέα αυτόν. Να τα κάνουν έτοιμα, όταν θα πάρουν το τιμόνι στα χέρια, να οδηγήσουν με ασφάλεια. Και να τα πείσουν ότι η ζώνη ασφαλείας πρέπει να φοριέται όχι μόνο όταν ταξιδεύεις σε ανοιχτό δρόμο αλλά και όταν κινείσαι μέσα στην πόλη, όπου μπορεί η ταχύτητα να είναι μικρή αλλά οι κίνδυνοι μεγάλοι. Και ότι δεν είναι μαγκιά να μην τη φοράς ή να την τραβάς και να την κάθεσαι για να μην ακούγεται ο ήχος… Ο ήχος που σου υπενθυμίζει να σεβαστείς τον εαυτό σου αλλά και τη ζωή των άλλων.
Τ.Π.
