Είναι οι μόνοι που δεν φταίνε. Είναι αυτοί που τους έλαχε η μοίρα να μπουν στη χώρα τους μαύρα κοράκια και να τη ρημάξουν. Που υποχρεώθηκαν σε εξανδραποδισμό, αφήνοντας πίσω τους σπίτια γκρεμισμένα και άταφα αγαπημένα τους πρόσωπα, χτυπημένα από τη μανία ντόπιων απολίτιστων αλλά και «πολιτισμένων» διεθνών κακοποιών. Που έτρεξαν να βρουν καταφύγιο χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, γιατί ο τόπος τους έγινε κόλαση και στην κόλαση δεν υπάρχει σωτηρία….
Και ήρθαν εδώ εκατοντάδες χιλιάδες από αυτούς. Όχι για να μείνουν, αλλά για να περάσουν και να πάνε να βρούνε αυτούς που έχουν ευθύνη για τον ξεριζωμό τους. Που βομβάρδισαν και κατέστρεψαν τις πόλεις και τα χωριά τους. Να τους βρουν και να τους ζητήσουν άσυλο και δουλειά. Να τους δουν κατά πρόσωπο και να τους ρωτήσουν, γιατί; Γιατί έγιναν αιτία να σκοτωθεί τόσος κόσμος και να πνιγούν τόσες αθώες ψυχές στο Αιγαίο;
Και αυτοί τους έκλεισαν την πόρτα. ΄Εβαλαν τα ενεργούμενά τους στα βόρεια σύνορά μας να σηκώσουν φράκτες, πολύ πιο ψηλούς από τη δύναμη των προσφυγικών ψυχών. «Την Ευρώπη δεν την λερώνουμε» φάνηκε να λένε κι’ ας έχουν τα χέρια τους βουτηγμένα στο αίμα και πετρέλαιο. Και οι κατατρεγμένοι έμειναν εκεί, γαντζωμένοι στα συρματοπλέγματα, με την ελπίδα από την άλλη πλευρά, που όσο κι’ αν απλώνουν τα χέρια δεν τη φτάνουν. Αλλά ρωτούν, γιατί;
Και μεις εδώ, χωρίς σε τίποτα να φταίμε, ζούμε μαζί τους ένα δράμα. Με την οικονομία της χώρας στα όριά της, ανήμποροι χωρίς καμιά βοήθεια, με εθνικές απειλές από κάθε πλευρά, απομονωμένοι, μοιάζουμε εγκλωβισμένοι στην ίδια μας τη χώρα μαζί με τις χιλιάδες των εγκλωβισμένων προσφύγων. Και οι υπαίτιοι, αυτοί που προκάλεσαν αυτό το χάος, αυτοί που θα έπρεπε να υποστούν τις συνέπειες των πράξεών τους, που θα έπρεπε τουλάχιστον να ανοίξουν μια ζεστή αγκαλιά στις αθώες ψυχές, «νίπτουν τας χείρας των». Στέλνουν όμως πλοία στο Αιγαίο, όχι για να σταματήσουν την προσφυγιά, αλλά για να εξυπηρετήσουν άλλα συμφέροντα…
Την Παρασκευή θα συναντηθούν οι πολιτικοί αρχηγοί στο προεδρικό μέγαρο για να εξετάσουν την έκρυθμη πλέον κατάσταση. Κάλλιο αργά παρά ποτέ. Όμως αυτή τη φορά δεν πρέπει να αρκεστούν στην καφεποσία, σε προτάσεις και σε ευχολόγια. Είναι η ώρα των αποφάσεων, του ξυπνήματος της εθνικής υπερηφάνειας και των αυστηρών προειδοποιήσεων προς την Ευρώπη. Γιατί «οι καιροί ου μενετοί». Το δράμα δεν πρέπει να εξελιχθεί σε τραγωδία….
Τ.Π.
