Ποιο πράγμα; Μα… αυτό που συμβαίνει στην Ειδομένη με τους Σκοπιανούς, τους… «Μακεδόνες» ντεμέκ. Δηλαδή, να μην επιτρέπουν σε ανθρώπους, που έφυγαν από τον τόπο τους, για να μη σκοτωθούν, σε ολόκληρες οικογένειες με βρέφη, μικρά παιδιά, έγκυες, γέρους, ανάπηρους με πατερίτσες, σε καρότσια, άρρωστους, παιδιά ασυνόδευτα, να περάσουν, για να πάνε στη Γερμανία, σύμφωνα με τις δηλώσεις τους. Βέβαια, θα ήταν εντελώς δικαιολογημένοι, εάν υπήρχε ο κίνδυνος, η υποψία, έστω ένας αριθμός τους, ακόμα και μικρός, να έμενε στην… πρώιμη χώρα τους. Αυτούς, λοιπόν, τους ανθρώπους, που πέρασαν ολόκληρη την Τουρκία, που διέσχισαν με φουσκωτά το Αιγαίο, όπου έχασαν δικούς τους, που περπάτησαν χιλιόμετρα πολλά, για να φθάσουν στην Ειδομένη, με αποκλειστικό σκοπό να συνεχίσουν από εκεί πιο πέρα, δεν τους αφήνουν να περάσουν. Γιατί; Τί πολιτική είναι αυτή; Ποιον σκοπό και ποιούς εξυπηρετεί; Έχουν αισθήματα ανθρωπιστικά; Ποια ανελέητη σκοπιμότητα τα εξυπηρετεί η στάση τους; Δεν έχουν καθόλου ντροπή; Φιλότιμο;
Αλλά, ας τους αφήσουμε αυτούς στο χάλι τους. Πού είναι οι προτρεπτικές και καταδικαστικές δηλώσεις των Ευρωπαίων, των Αμερικάνων; Κατάπιαν τη γλώσσα τους; Δεν τους νοιάζει για ένα ολόκληρο λαό; Δεν έχουν αισθήματα; Πού είναι η Ε.Ε.; Κάτι ήξερε εκείνος που είπε ότι η απουσία της ενδέχεται ν’ αποτελεί προμήνυμα της παρακμής και του τέλους της. Διότι, εκτός των προλεχθέντων, γνωρίζουν πολύ καλά ότι η Ελλάδα, που φιλοξενεί τα πλήθη των προσφύγων, δεν είναι και στα καλύτερά της. Και, όμως, επιδεικνύει ανθρωπιά, όπως ομολογούν οι πρόσφυγες κι όπως εδήλωσαν κι επώνυμοι ξένοι.
Ακόμα: Αυτά τα περί μεταναστών ή προσφύγων, οι εντολές για έρευνα και διάκρισή τους κ.λπ. ήταν εύκολα λόγια. Δεν σταματιέται ένα δυνατό κύμα με λόγια. Απαιτούσε η διάκριση οργάνωση, προσωπικό, δαπάνη, χρόνο κυρίως. Στις γρήγορα διαμορφωμένες έκτακτες συνθήκες απαιτούνταν ήδη έτοιμη και διαθέσιμη γραφειοκρατία, που δεν μπορούσε να διαθέτει η χώρα μας.
Κοκοζίδης Βασίλειος
