Άραγε, πόσο μπορεί να βοηθήσει στοn στρατηγικό σχεδιασμό για την προσφυγική κρίση ο ειδικός σύμβουλος που προσέλαβε ο πρωθυπουργός και που δηλώνει ως επάγγελμα άνεργος εκπαιδευτικός (ΤΕΙ τουριστικών επαγγελμάτων γράφηκε ότι σπούδασε) και σερβιτόρος που υπερηφανεύεται ότι είναι αντιρρησίας στράτευσης (δεν υπηρέτησε μέχρι σήμερα στοn στρατό και έχει κηρυχθεί ανυπότακτος), πρώην στέλεχος του ΚΚΕ και ιδρυτικό μέλος του ΣΥΡΙΖΑ, που θεωρεί ότι αν δεν υπήρχαν θύματα το τρομοκρατικό κτύπημα στους δίδυμους πύργους της Ν. Υόρκης θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως έργο τέχνης και που επίσης δηλώνει ότι θαυμάζει την Ελένη Μενεγάκη γι’ αυτό και γράφει ένα σωρό αηδιαστικά κομπλιμέντα στην ηλεκτρονική του σελίδα; Εκείνο μόνο που αποφεύγει να δηλώσει ως προσόν είναι η στενή φιλία του με τον πρωθυπουργό.
Είπαμε, να προσλάβει και κάνα φίλο του ο Αλέξης Τσίπρας, αλλά να το αξίζει. Να έχει κάποια εμπειρία και γνώση πάνω στο αντικείμενο που τοποθετείται, έστω και αν δεν έχει τυπικά προσόντα. Γιατί, τι θα μπορούσε να προσφέρει ο συγκεκριμένος σύντροφος ως σύμβουλος του πρωθυπουργού όσον αφορά τη στρατηγική που πρέπει να ακολουθηθεί στο προσφυγικό ζήτημα, θέμα πελώριο και κρίσιμο που απαιτεί γνώσεις εξειδικευμένες και λεπτούς χειρισμούς; Τι το παραπάνω από ό,τι γνωρίζει ο πρωθυπουργός στα προσφυγικά θέματα θα μπορούσε ο εν λόγω σύμβουλος να του προσφέρει, τι να του υποδείξει να πράξει ή να αποφύγει και πού τελικά θα του φαινόταν χρήσιμος και εποικοδομητικός ως προς το πεδίο των γνώσεων του πρωθυπουργού για το προσφυγικό ζήτημα; Ασφαλώς πουθενά. Τον τιμά όμως τον πρωθυπουργό με την φιλία του και αυτός του καταβάλλει (διάβαζε του χαρίζει) ως αντίτιμο μερικές χιλιάδες ευρώ από τον κρατικό κουρβανά…
Πόσοι στ' αλήθεια ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ επικροτούν την ενέργεια αυτή του πρωθυπουργού, δηλαδή την πρόσληψη και μισθοδοσία αυτού του ειδικού συμβούλου σ’ αυτή τη θέση; Και πόσοι είναι αυτοί, συριζαίοι και μη, που είδαν - και δεν εξοργίσθηκαν - να αναρριχάται σε μια τέτοια θέση δίπλα στον πρωθυπουργό, ένα πρόσωπο που δηλώνει ενσυνείδητα στο βιογραφικό του αντιρρησίας στράτευσης θεωρώντας απαράδεκτη τη σχετική υποχρέωση που θεσπίζει ο ελληνικός νόμος για τους νέους; Πόση απογοήτευση για τον πρωθυπουργό ένοιωσαν τα εκατομμύρια των Ελλήνων που υπηρέτησαν την Πατρίδα και που αν χρειαστεί θα κληθούν να την ξαναϋπηρετήσουν και πόσο βλάκες πρέπει να αισθάνονται οι νέοι μας, επιστήμονες και μη, που διακόπτουν την επαγγελματική τους εξέλιξη για να στρατευτούν, όταν βλέπουν τέτοια πρόσωπα να επιβραβεύονται από την πολιτεία και που σε μία πολεμική εμπλοκή της χώρας μας, ό μη γένοιτο, θα πίνουν αμέριμνα τον καφέ τους εις υγείαν των κορόϊδων, δηλαδή των νέων αλλά και μεσήλικων που θα τρέχουν να επιστρατευτούν επιτελώντας το χρέος τους προς την Πατρίδα;….
Πέρασε μια εβδομάδα που έγινε γνωστή η τοποθέτηση του εν λόγω ειδικού συμβούλου δίπλα στον πρωθυπουργό, αλλά αυτός – ο δεύτερος – «ποιεί την νήσσαν». Εξακολουθεί με τη στάση του ο Αλέξης Τσίπρας να δίνει το χειρότερο παράδειγμα αναξιοκρατίας και αντιπατριωτικής συμπεριφοράς. Σε μια περίοδο μάλιστα που χρειαζόμαστε τα εντελώς αντίθετα: Ικανά και άξια κυβερνητικά στελέχη διαπνεόμενα από πατριωτισμό.
Τ.Π.
