Είμαι κι εγώ ένας από αυτούς που τους δάγκωσαν απρόκλητα και αναίτια αδέσποτα. Ξεκαθαρίζω ότι επί είκοσι συνεχή χρόνια στην οικογένειά μου είχαμε ΜΕΣΑ στο διαμέρισμα σκυλιά μεγάλου μεγέθους. Πράγμα που σημαίνει ότι τουλάχιστον ήξερα πώς να φερθώ ανάλογα, όμως οι αντιδράσεις αυτών των άγνωστων σκύλων είναι απρόβλεπτες και αυτό είναι θα έλεγα αναμενόμενο (Λυπάμαι που εξαιτίας αυτού, άλλαξα την περιπατητική μου διαδρομή στερούμενος τη μαγεία της Ανοίξεως).
Διάβασα τα υποτιθέμενα μέτρα που σκοπεύουν να πάρουν οι υπεύθυνοι για το πρόβλημα και, να με συγχωρεί η χάρη τους, βαυκαλίζονται ομαδικά. Γιατί ούτε τους ανθρώπους προστατεύουν, ούτε αυτά καθαυτά τα μέτρα θα λειτουργήσουν (καταπώς και το γνωστό ανέκδοτο με τον ελληνικό λάκκο στην Κόλαση).
Λυπάμαι που έφτασε η κατάσταση στο απροχώρητο, αλλά δεν είναι δυνατόν να συνεχιστεί. Επί τέλους πρέπει να προστατεύσουμε κατά πρώτο τους ανθρώπους και αυτό με αυτά τα μέτρα δεν το βλέπω.
Όποιος αγαπά τα σκυλιά ας πάρει στο σπίτι του με την πλήρη υπευθυνότητά του, όπως πρέπει.
Με εκτίμηση
Παναγιώτης Μαυρίδης
