Του Ιωάννη Ιασ. Βελέντζα, Διπλ. Ηλεκτρολόγου Μηχανικού
Φίλοι μου, καλή σας μέρα,
η αρχική μου σκέψη ήταν ο σημερινός μας περίπατος να είναι “θεολογικός”, λόγω των ημερών που θα διανύσουμε σε μικρό χρονικό διάστημα, αλλά και η τελική μου παρέμεινε ίδια.
Βλέποντας τον εντελώς καμμένο να φορά παραλλαγή, “φοβήθηκα” ότι “πάμε” σε πόλεμο και αποφάσισα να προσευχηθώ για τη σωτηρία της πατρίδας μου!
Σκεφθείτε φίλοι μου, ο υπουργός παιδείας να θελήσει να ντυθεί μαθητής και να φορέσει τη γαλάζια ποδιά!
Φίλοι μου, μία εβδομάδα μένει ακόμη για την πιο ιερή εβδομάδα του χρόνου, τη Μεγάλη εβδομάδα. Αισίως φθάσαμε στην Κυριακή, Ε’ Νηστειών και ο Ιησούς λέει στους μαθητές του:
“ακούστε τους έλεγε. Τώρα που ανεβαίνουμε στα Ιεροσόλυμα, ο Υιός του Ανθρώπου θα παραδοθεί στους αρχιερείς και στους γραμματείς, οι οποίοι θα τον καταδικάσουν σε θάνατο και θα τον παραδώσουν στους εθνικούς. Θα τον περιγελάσουν, θα τον μαστιγώσουν, θα τον φτύσουν και θα τον θανατώσουν και την τρίτη ημέρα θα αναστηθεί”.
Και συνεχίζει ο ευαγγελιστής Μάρκος: “πλησιάζουν τότε τον Ιησού ο Ιάκωβος και ο Ιωάννης, οι γιοι του Ζεβεδαίου και του λένε: “διδάσκαλε, θέλουμε να μας κάνεις τη χάρη που θα σου ζητήσουμε”. Τι θέλετε να κάνω για εσάς, τους ρώτησε Εκείνος. Όταν θα εγκαταστήσεις την ένδοξη βασιλεία σου, του αποκρίθηκαν, βάλε μας να καθίσουμε ο ένας στα δεξιά σου και ο άλλος στα αριστερά σου”.
Ενώ οι μαθητές φίλοι μου, ακούγοντας τα παραπάνω λόγια, θα έπρεπε να συγκινηθούν και να στεναχωρηθούν, για αυτά που επρόκειτο να πάθει ο Διδάσκαλός τους, αυτοί το χαβά τους.
Εμείς ανήκουμε στον κλειστό πυρήνα του Μεγάλου. Να ταπεινωθεί και να εξευτελιστεί ο Χριστός, αποκλείεται. Αυτός είναι παντοδύναμος.
Θα γκρεμοτσακίσει τους Ρωμαίους και στη θέση τους θα έρθουμε εμείς. Ο σκλαβωμένος λαός μας θα ελευθερωθεί.
Η στάση αυτή των μαθητών, μπορεί να μας εκπλήσσει, αλλά ήταν αναμενόμενη. Ο άνθρωπος όταν νοιάζεται μόνο για τα επίγεια, τα κοσμικά, αδυνατεί να δει … πέρα από τη μύτη του. Ειδικά εάν είναι και μεγάλη όπως των κυβερνώντων (συγνώμη του Πινόκιο, ήθελα να πληκτρολογήσω), τότε …
Έτσι φαντάζονταν οι μαθητές, το Χριστό. Όπως ακριβώς και εμείς, που νομίζουμε ότι είμαστε ο περιούσιος λαός. Μόνο εμείς υπάρχουμε και κανένας άλλος. Όλοι απορρίπτονται, λες και ο Χριστός είναι μόνο δικός μας.
Ο Κύριος, φίλοι μου είναι παγκόσμιος. Είναι για όλους. Και για τον πρόσφυγα και για τον μετανάστη και για τον λαθρομετανάστη. Στο κάτω - κάτω Αυτός θα αποφασίσει και θα κρίνει.
Τα δύο αδέλφια, ο Ιάκωβος και ο Ιωάννης τα οποία ήταν και ανίψια του Κυρίου, ήταν τόσο σίγουροι, πως ο Χριστός θα έπαιρνε την κρατική εξουσία και θα γινόταν βασιλιάς, οπότε αφού έχουμε και το μέσο σκεφθήκανε, γιατί να μην πάρουμε και εμείς αξιώματα. Έτσι ζητήσανε να τους δώσει ο Κύριος, τα πρώτα υπουργεία. Αριστερά ήθελε ο ένας και δεξιά ο άλλος.
Ήταν τόσο μεγάλη η πλάνη τους και η προσήλωση στα κοσμικά, που δεν μπορούσανε να κατανοήσουν πόσο διαφορετικός ήταν ο Χριστός.
Στα αριστερά και στα δεξιά του, υπήρχανε ληστές.
Και ο Κύριος βλέποντας πόσο μακριά ήταν οι μαθητές τους είπε: “ουκ οίδατε τι αιτείσθε”. Δεν ξέρετε τι ζητάτε. Επιθυμείτε αξιώματα, εξουσία, δόξες, τιμές, τη στιγμή που εγώ ήρθα και έζησα ταπεινός και περιφρονημένος.
Μήπως και με εμάς τους σημερινούς Χριστιανούς συμβαίνει κάτι διαφορετικό;
Δυστυχώς φίλοι μου, δεν ξέρουμε και εμείς τι ζητάμε!
Και εμείς σαν τους μαθητές, ζητάμε και επιδιώκουμε κοσμικά και επίγεια μόνο αγαθά.
Δώσε μας φανταχτερά φορέματα, κοστούμια, χτενίσματα, κοσμήματα, γλέντια, διασκεδάσεις, αυτοκίνητα γρήγορα και με πολλά άλογα, ανέσεις, πολυτέλειες, χρήματα, δάνεια, γυναίκες (στη Μόνικα δεν λέμε όχι!), μία Μύκονο το καλοκαίρι και μία Αράχωβα το χειμώνα, …
Αντί να ζητήσουμε μέτρο και σωφροσύνη για να επαναφέρουμε τις πολιτισμικές αξίες και αρχές που διατηρούν όρθια τα κράτη σε δύσκολες στιγμές, εμείς αναζητάμε ακόμη το όνειρο. Δεν καταλάβαμε ακόμη ότι επρόκειτο για μία φούσκα που έκανε μπούμ!
