Για μία ακόμη φορά, γενικευμένη ανησυχία σε νοικοκυριά και επιχειρηματικό κόσμο προκαλεί η αύξηση του υψηλού συντελεστή ΦΠΑ από 23% σε 24%, ένα χρόνο μετά την τελευταία αναπροσαρμογή του. Μάλιστα, κατά τις εκτιμήσεις,όχι μόνο δεν θα αποφέρει κάποιο ουσιαστικό όφελος για την αναστροφή του αρνητικού οικονομικού κλίματος αλλά αντίθετα θα βάλει “φωτιά” στους οικογενειακούς προϋπολογισμούς και δεν θα καλύψει τα εισπρακτικά κενά.
Και δεν είναι μόνο οι φόροι .Ο έλληνας πολίτης περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον, είναι επιβαρημένος με ένα σωρό υποχρεώσεις που απορρέουν από την απίστευτη γραφειοκρατία αλλά και την όχι και τόσο αυτονόητη λειτουργία Υπηρεσιών και Θεσμών. Έτσι, χρειάζεται ένα καλό κονδύλιο κάθε χρόνο για λογιστές, δικηγόρους, μηχανικούς (βλέπε υποχρεωτικό κτηματολόγιο τελευταία), και άλλους ελεύθερους επαγγελματίες που σαφώς αμείβονται για τις υπηρεσίες τους, πέρα από τα έξοδα διαβίωσης, τα λειτουργικά έξοδα σπιτιού, κάποια «έκτακτα», αλλά και τα προσωπικά.. Για να μην πάμε σε γιατρούς και φάρμακα που σε πολλές περιπτώσεις δεν φτάνει μια σύνταξη ή ένας μέσος μισθός.
«Η αύξηση του ΦΠΑ θα οδηγήσει σε μικρότερη πλέον κατανάλωση με αποτέλεσμα να πέσει ο τζίρος της Αγοράς αλλά και όλων των επαγγελματιών διότι τα έσοδα είναι συγκεκριμένα και κάθε χρόνο πιο μειωμένα» λένε οι έμποροι της Βέροιας. Επιπτώσεις όμως αναμένονται και στον αγροτικό τομέα αφού και ο ΦΠΑ των αγροεφοδίων θα ανέβει στο 24% που σημαίνει επιβάρυνση του κόστους της τοπικής παραγωγής.
Τι θα συμβεί λοιπόν στο άμεσο μέλλον; Έχει αναρωτηθεί κανείς; Μπορούν να αντέξουν οι καταναλωτές και το εμπόριο ακόμη μια αύξηση της έμμεσης φορολογίας; Πώς μπορεί ένα στα τέσσερα ευρώ από βασικά προϊόντα καθημερινής ανάγκης που αγοράζουμε, να είναι φόρος; Είναι δυνατόν να πληρώνουν οι πολίτες απίστευτα ποσά για άμεσους ή έμμεσους φόρους, χωρίς να απολαμβάνουν το στοιχειώδες αντίκρισμα και μάλιστα σε πρωταρχικούς τομείς της ζωής μας όπως η υγεία, η παιδεία, η ασφάλεια και η καθημερινότητα μας; Μέχρι πότε θα αδειάζουν οι τσέπες των καταναλωτών και τα χρήματα θα πηγαίνουν στη δημοσιονομική χοάνη, που μοιάζει με βαρέλι χωρίς πάτο κι όχι στην περιβόητη ανάπτυξη που δεν φαίνεται να έρχεται παρά τα σκληρά μέτρα των μνημονίων;
Από όπου και να το πιάσεις, το οικονομικό αδιέξοδο είναι ορατό αλλά ουδείς αρμόδιος φαίνεται να αντιλαμβάνεται σε βάθος ότι όσο αυξάνονται οι φόροι (είτε ως ποσοστά, είτε ως πλήθος φόρων) τόσο μειώνεται η απόδοσή τους από τους πολίτες στο Δημόσιο κι άλλο τόσο μειώνεται η «ηρωική» υπομονή και αντοχή του έλληνα πολίτη.
Σε μια περίοδο που το σωτήριο και ζητούμενο είναι η ανάπτυξη αναρωτιέται κανείς με ποιά λογική συνεχίζουμε να ακολουθούμε την πεπατημένη των αντιαναπτυξιακών μέτρων…
Σοφία Γκαγκούση
