Εκλογικά σενάρια και πάλι στο προσκήνιο. Επτά μήνες καλά-καλά δεν συμπληρώθηκαν από τις τελευταίες εκλογές που ο λαός, παρότι ήξερε τι τον περίμενε, έδωσε άλλη μια ευκαιρία στον ΣΥΡΙΖΑ να αποδείξει ότι κάτι του έχει απομείνει από αυτά που πρέσβευε στις αρχές του 2015. Και τώρα γίνεται πάλι κουβέντα για εκλογές. Για να επιβεβαιωθεί ίσως, με τη λαϊκή βούλα, ότι η μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ είναι γεγονός μη αναστρέψιμο.
Εκλογές εδώ και τώρα ζήτησε επιτακτικά ο Κυριάκος Μητσοτάκης και στο πρόσφατο συνέδριο του κόμματος. Με αέρα εν δυνάμει πρωθυπουργού, αφού οι τελευταίες δημοσκοπήσεις τον φέρνουν σε δημοτικότητα αρκετά μπροστά από τον Αλέξη Τσίπρα και τη Νέα Δημοκρατία να προηγείται με σημαντική διαφορά από το κυβερνών κόμμα ή μάλλον από το ένα των συγκυβερνώντων κομμάτων. Εκλογές ζητούν δειλά – δειλά και τα άλλα κόμματα της αντιπολίτευσης, με τη Φώφη Γεννηματά να προσπαθεί να κάνει γέφυρα προσέγγισης προς τον Σταύρο Θεοδωράκη, παρότι αυτός έχει τα αυτιά του ανοιχτά στο προσκλητήριο του αρχηγού της Νέας Δημοκρατίας προς τις κεντρώες δυνάμεις και παρότι πολλά στελέχη του ΠΑΣΟΚ αλληθωρίζουν προς τον ΣΥΡΙΖΑ όπου παραμένουν ακόμη εγκλωβισμένοι, ως πολιτικοί πρόσφυγες, εκατοντάδες χιλιάδες σύντροφοι από το ΠΑΣΟΚ, αυτοί που από το 5% εκτόξευσαν τον ΣΥΡΙΖΑ, μέσα λίγα χρόνια, στο 35%. Για εκλογές, όμως, ετοιμάζεται και η Ζωή Κωνσταντοπούλου με «ελευθερία πλεύσης» στον πολιτικό της ορίζοντα, βγάζοντας καθημερινά στη φόρα, μέσα από τα κανάλια που κάποτε έβριζε, τα «άπλυτα» των πρώην συντρόφων της. Και επειδή στην… αντάρα ο λύκος χαίρεται, ο Γιώργος Καρατζαφέρης που μυρίστηκε εκλογές, άφησε στην άκρη τον…λαό του, πήρε το…έθνος στα χέρια του μετονομάζοντας το κόμμα του από λαϊκό σε εθνικό ορθόδοξο συναγερμό και δηλώνει ότι είναι έτοιμος για όλα και φυσικά έτοιμος να μπει στη βουλή.
Και ο λαός ο ταλαίπωρος, που τους βλέπει και πάλι ορεξάτους, αδυνατεί να κατανοήσει τι είναι αυτό που με τις εκλογές και την πιθανή αλλαγή μιας κυβέρνησης θα τον βγάλει από τα αδιέξοδα που αντιμετωπίζει. Αφού γνωρίζει καλά, όπως καλά το γνωρίζουν και οι πολιτικοί ηγέτες αυτού του τόπου, ότι οι όποιες αποφάσεις για την τύχη του παίρνονται έξω και όχι στην Ελλάδα. Το «ποιος κυβερνά επιτέλους αυτόν τον τόπο» που είχε πει κάποτε ο Κων/νος Καραμανλής μετά την δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη και τη σύγκρουσή του με το παλάτι, ο λαός σήμερα το ξέρει καλά και δεν χρειάζεται να αναρωτηθεί. Εκείνο που δικαιούται πλέον να αναρωτηθεί είναι «ποιος αγαπά επιτέλους αυτόν τον τόπο» και να το απευθύνει ως ερώτημα και προς τα έξω αλλά κυρίως προς τα μέσα…
Τ.Π.
