Κατά την πολυετή διάρκεια της σταδιοδρομίας μου στον Δημόσιο Τομέα,αυτό που πίστευα ακράδαντα και αυτό που είχα βιώσει τότε ,ήταν κάτι πολύ διαφορετικό από αυτό που προέκυψε αργότερα και που δυστυχώς ήταν και το πραγματικό.Ο κόσμος που γνώρισα τότε ήταν κάτι άλλο από αυτό που συνάντησα αργότερα κατά την ενασχόλησή μου στο επάγγελμα της συζύγου μου.Τότε είχα γνωρίσει ανθρώπους τίμιους με λόγο ,σταράτους,καλοπροαίρετους,ειλικρινείς, καλοσυνάτους,αληθινά κοσμήματα.Πίστευα τόσο πολύ σ΄αυτήν την πάστα των ανθρώπων που γινόμουν ενίοτε ισχυρογνώμων,ζηλωτής και γραφικός σε κοινωνικές συζητήσεις με φίλους μου.Βρισκόμουν και κινιόμουν κυριολεκτικά, σε μια άλλη σφαίρα γήινη, εξωπραγματική, ουτοπική , ζούσα σ΄ ένα φανταστικό και ονειρικό κόσμο όπως απεδείχθει περίτρανα αργότερα.Τα πρώτα χαστούκια ήρθαν σύντομα και ήταν πολύ δυνατά.Πρώτα ήρθε η αχαριστία, η καμουφλαρισμένη αυτή κυρία ,που μου έδειξε πρώτη τα δόντια της.Μετά ήρθε η υποκρισία η κομψή αυτή κυρία η οποία μου έδειξε τα γαμψά καλοβαμμένα νύχια της . Τέλος με προσωπείο κίβδηλο ήρθε η μητέρα κάθε κακού η προδοσία η οποία μου έδειξε το λάγνο και συνάμα αποκρουστικό πρόσωπό της.Αυτό ήταν! τα πάντα γκρεμίστηκαν ,τα πιστεύω μου βάλτωσαν, οι σκέψεις μου λίμνασαν. Δεν πίστευα αυτό που βίωνα, ήρθαν τα πάνω κάτω.Τότε ήταν που εννόησα ότι η παρελκυστική συμπεριφορά των ανθρώπων τότε, ήταν συνέπεια της προσδοκώμενης και επικείμενης εξυπηρέτησής των .Άρα όλα ήταν ψεύτικα !Τότε ήταν που άρχισε και η δική μου ολίσθηση .Τότε ήταν που άρχισε ο αφορισμός όλων και για όλα.Τότε ήταν που άρχιζε και ο δικός μου ξεπεσμός.Ευτυχώς όμως που ήταν η απαρχή . Ηταν η στιγμή ακριβώς που θυμήθηκα την φιλοξενία του Άβραάμ,τότε που ο Αβραάμ απευθύνθηκε προς τον Κύριο και του είπε:Εάν Κύριε υπάρχουν δέκα τίμιοι θα τους τιμωρήσεις μαζί με τους άδικους; Και ο Κύριος απάντησε: όχι δεν θα το κάνω εάν υπάρχουν δέκα δίκαιοι.Φυσικά δεν υπήρχαν γι΄αυτό και προέβη στην καταστροφή των Σοδόμων.
Ετσι και εγώ ο ασήμαντος αναλογιζόμενος την ταπεινότητά μου και την μικρότητά μου μέσα στο απέραντο σύμπαν, σταμάτησα τους αφορισμούς ,την απαξίωση και τον κατηφορικό μου Γολγοθά, ανακαλύπτοντας ότι και εγώ κατά μέρος ανήκα σ΄αυτούς που απέρριπτα εύκολα και ασυλλόγιστα. Είθε η Αγία Ανάσταση του εσταυρωμένου μας Κυρίου ημών Ιησού Χριστού και η άφατος αυτού μακροθυμία , να μας φωτίζει όλους δικαίους και μη , αενάως και διαρκώς, ώστε και να διορθώνουμε τα πάθη μας αλλά και να μαθαίνουμε μέσα από αυτά.Tότε μόνο θα θεωρηθεί ότι υπάρχει ανάταση, όταν οι ηγεμόνες γίνουν διάκονοι των ηγεμονούντων και οι κριτές κρινόμενοι από ιδίους εαυτούς.Αμήν και Καλή Ανάσταση!
Ε. Γουγουλεφας
