Θα ήθελα απλά και ειλικρινά να καταθέσω ως προβληματισμένος γονιός προς το τέλος της σχολικής χρονιάς, και έχοντας παιδιά και στις δυο βαθμίδες εκπαίδευσης, κάποιες σκέψεις και διαπιστώσεις που έχω σε σχέση με τη σχολική ζωή των παιδιών μας, είτε φοιτούν στο Δημοτικό, είτε στο Γυμνάσιο, είτε στο Λύκειο.
Καταρχήν να δηλώσω ότι, όπως είναι γνωστό στην κοινωνία μας σήμερα, όσοι ενήλικοι εμπλεκόμαστε στο σχολικό περιβάλλον: γονείς, δάσκαλοι, καθηγητές, ειδικοί κ.ο.κ. ανήκουμε σε τρεις κατηγορίες 1) στους ευαισθητοποιημένους 2) στους αδιάφορους ή πολυάσχολους και 3) στους ευθυνόφοβους.
Επειδή όμως η σχολική ζωή των παιδιών μας είναι το προστάδιο της κοινωνικής ζωής τους και τα παιδιά μας είναι το ΜΕΛΛΟΝ ΜΑΣ, πρέπει να επενδύσουμε σε αυτό το μέλλον, βάζοντας θεμέλια στο καθημερινό παρόν τους.
Διότι, η αδράνεια μας ως ενήλικες οδηγεί στην αύξηση ακραίων, βίαιων ή και αυτοκαταστροφικών συμπεριφορών των μαθητών. Όταν τα παιδιά βιώνουν άμεσα λεκτική ή σωματική βία στο σχολικό περιβάλλον και κάποιοι καθηγητές - δάσκαλοι κρατούν μια «ουδέτερη» στάση τότε τα περισσότερα παιδιά παίρνουν το μήνυμα ότι δεν υπάρχει άλλος τρόπος, παρά να αποδεχτούν αυτή την παραβατική συμπεριφορά των συμμαθητών τους και να περιμένουν με φόβο ή και ηττοπάθεια την επόμενη κίνηση των «θυτών» τους. Παράλληλα η απουσία μιας ενεργής και ουσιαστικής παρέμβασης των ενηλίκων (γονέων και εκπαιδευτικών) αυξάνει την εξουσία και τον εγωκεντρισμό των θυτών-μαθητών που δρουν ανενόχλητοι στο «σχολικό βασίλειο» τους!!
Πιστέψτε με, δε χρειάζεται να είναι ειδικός για να καταλάβει κανείς, ότι τα παιδιά μας, μας χρειάζονται σε κάθε ηλικία!!!
Όσοι είμαστε γονείς, αρκεί να αφιερώνουμε καθημερινά λίγα λεπτά(!) ουσιαστικής επαφής μαζί τους, για να μας μιλήσουν, για να ακούσουμε τους προβληματισμούς τους ή απλά να τους ακούσουμε κοιτώντας τους όμως στα μάτια…
Να μοιραζόμαστε μαζί με τα παιδιά μας στιγμές γέλιου, χαράς αλλά και συμπαράστασης. Στιγμές που μια γονική αγκαλιά ή ένα γονικό χάδι θα λυτρώσει την ψυχή του παιδιού μας είτε είναι θύμα είτε θύτης!!! Παιδιά είναι και τα δυο, δικά μας παιδιά. Το θύμα θέλει στήριξη και ενίσχυση του εγώ του, ο θύτης θέλει στήριξη και αποδοχή του εγωκεντρισμού και της ανασφάλειας που έχει, ώστε να ισορροπήσει ψυχικά και η επιφανειακή ικανοποίηση της εξουσίας να αντικατασταθεί με την ουσιαστική ικανοποίηση της συνεργατικότητας με τους συνομηλίκους του.
Όσοι είμαστε εκπαιδευτικοί αρκεί να αφιερώνουμε καθημερινά λίγα λεπτά (κατανοώντας τον όγκο της ύλης που έχουμε) συζητώντας με τους μαθητές μας και θέτοντας προβληματισμούς για θέματα που τους αφορούν, θέματα εκτός ύλης, αλλά όχι άνευ ουσίας…..
Επίσης, όταν είμαστε υπηρεσία στον προαύλιο χώρο, όλοι μας να παρατηρούμε με τα μάτια και τα αυτιά ορθάνοιχτα, τα όσα εκτυλίσσονται μπροστά μας και να επεμβαίνουμε εξισορροπιστικά κι όχι εξουσιαστικά, όταν βλέπουμε «βίαιες» συμπεριφορές μεταξύ των παιδιών. Αν δούμε ότι χρειάζεται πιο ειδική παρέμβαση, να ενημερώνουμε άμεσα τους γονείς, να ζητάμε την συνδρομή του ψυχολόγου και παράλληλα να προκαλέσουμε μες την τάξη ή στο σχολείο μια σχετική συζήτηση ευαισθητοποιώντας όλους, παιδιά γονείς και συναδέλφους.
Από την άλλη βέβαια, οι γονείς να αποδεχόμαστε τις όποιες επισημάνσεις, αναφορές που κάνουν οι εκπαιδευτικοί για τα παιδιά μας, κι όχι νομίζοντας ότι έτσι τα «προστατεύουμε», να εναντιωνόμαστε ή να αγνοούμε τα λόγια των εκπαιδευτικών, των ανθρώπων που τα παιδιά μας περνάν μαζί τους την μισή μέρα της καθημερινής ζωής τους.
Διότι, όλοι είμαστε συμμέτοχοι και «συνεργοί» σε ότι συμβαίνει στην κοινωνία μας στα σχολεία μας στα σπίτια μας….
Ας μην μένουμε πια αδρανείς…
Γραμματικοπούλου Π. Καλλιόπη
Ψυχολόγος
