Η Παλαιά Μητρόπολη, βρίσκεται ανάμεσα σε δύο κε-ντρικούς δρόμους της Βέροιας. Η βόρεια πλευρά του α-κουμπά στην κεντρική οδό, στο ύψος του ιστορικού πλα-τάνου, ενώ η νότια βλέπει στην οδό Αντωνίου Καμάρα.
Πρόκειται για τρίκλιτη ξυλόστεγη βασιλική με νάρθη-κα και με εγκάρσιο κλίτος, κατασκευή σπάνια και ιδιότυ-πη. Χτίστηκε πάνω στα ερείπια Παλαιοχριστιανικού ναού και οι διαστάσεις του που ξεπερνούν τα 38 μέτρα σε μήκος και τα 18 μέτρα σε πλάτος (μετά την κατάρρευση του νοτίου κλίτους) χαρακτηρίζονται εντυπωσιακές. Οι συνθήκες κάτω από τις οποίες κατέπεσε το νότιο κλίτος είναι αδιευκρίνιστες.
Ο μεγαλοπρεπής ναός, έδρα του Μητροπολίτη πριν από την άλωση της πόλης μας, ήταν αφιερωμένος στους πρωτοκορυφαίους Αποστόλους Πέτρο και Παύλο. Παλαιότερα ο Ναός ήταν αφιερωμένος στην Θεοτόκο.
Μετά την άλωση (1430 μ.Χ.) μετατράπηκε σε τέμενος από τους Οθωμανούς κατακτητές οι οποίοι ανήγειραν στη βορειοανατολική του πλευρά μιναρέ για τις λατρευτι-κές τους ανάγκες.
Μετά την απελευθέρωση από τον Τουρκικό ζυγό (1912 μ.Χ.) είχε κατά διαστήματα διαφόρους χρήσεις. Για πολλά χρόνια φιλοξένησε τη Χριστιανική Ένωση Ορθοδόξων Βέροιας και αργότερα το Σώμα Ελλήνων Προσκόπων. Στη διάρκεια του Ελληνοϊταλικού πολέμου, χρησίμευσε ως αποθήκη τροφίμων από τον Ελληνικό στρατό. Αργότερα στεγάστηκαν εκεί τα κατοχικά συσσί-τια του Ερυθρού Σταυρού.
Η μετατροπή του Ναού σε σταύλο από τους Γερ-μανούς κατακτητές, αποτελεί θλιβερή παρένθεση της ιστορίας του και ανεξίτηλο μελανό στίγμα για τους ιερό-συλους.
Τοιχογραφίες και προοπτική
Στην εικονογράφηση του ναού ο Ευθύμιος Τσιγα-ρίδας διακρίνει τέσσερις περιόδους. Στα τέλη της Κο-μνηνείας περιόδου (γύρω στο 1200 π.Χ.) εντάσσεται η μοναδική παράσταση του Χριστού Χαλκίτη, μια σφρι-
