Μέσα στον Ιούνιο θα ανακοινωθεί η χρηματοδότηση του νέου σχεδίου για την Ελληνική Βιομηχανία Ζάχαρης. Όπως όλα δείχνουν, η Πειραιώς θα κληθεί να χρηματοδοτήσει εκ νέου τη Βιομηχανία με αρκετά εκατομμύρια ευρώ, προκειμένου να την κρατήσει ζωντανή, προς όφελος των εργαζομένων και των τευτλοπαραγωγών (και φυσικά του ίματζ της κυβέρνησης).
Όσο κι αν όλοι επιθυμούμε την επιβίωση της επιχείρησης, η πρακτική που ακολουθείται δεν συνάδει με τη λογική και τον υγιή ανταγωνισμό. Πόσο μάλλον όταν είναι η δεύτερη χρηματοδότηση μέσα σε δύο χρόνια, δείγμα μιας ανεπιτυχούς πρώτης προσπάθειας διάσωσης…
Αν πάμε τέσσερα χρόνια πίσω, θα δούμε ότι η ορθή πρακτική είναι διαφορετική. Ο λόγος για την πρώτη ιδιωτικοποίηση που έγινε στο διάστημα της κρίσης ως απαίτηση των θεσμών, της γειτονικής με την ΕΒΖ βιομηχανίας ΕΛΒΙΖ, Ελληνικής Βιομηχανίας Ζωοτροφών. Αγοραστές της, τρεις Ημαθιώτες επιχειρηματίες (Β. Χαλ-
κίδης, Θ. Ταμπαρόπουλος, Δ. Βαδόλας), που την πήραν με παθητικό και πλεονάζον προσωπικό, και σήμερα (παρά την κρίση) έχουν περάσει σε κέρδη και εξορθολογισμό των δαπανών, με σχέδιο ανάπτυξης και βελτιστοποίηση των προϊόντων της. Αυτή θαρρώ ότι πρέπει να είναι η πρακτική και στην περίπτωση της Ζάχαρης, δηλαδή η ιδιωτικοποίησή της, όσο κι αν τα μεγέθη είναι διαφορετικά και πιθανόν να τρομάζουν. Οι άλλες επιλογές είναι θνησιγενείς, αφού το κράτος δεν μπορεί να είναι επιχειρηματίας.
Κώστας Παναγιωτίδης
