Του Τάσου Βασιάδη
Η αναβίωση, η διατήρηση και η διάδοση των στοιχείων που συνθέτουν την πνευματική, την ιστορική και την πολιτιστική παράδοση του τόπου, απετέλεσαν και αποτελούν ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά του λαού μας, ο οποίος μέσω αυτών αναδεικνύει τις ανεξάντλητες δυνατότητές του, ενώ προωθεί κάθε αναπτυξιακή προσπάθεια σε εθνικό, κοινωνικό και οικονομικό επίπεδο.
Τα ζωντανά κύτταρα που κατά κύριο λόγο ενεργοποίησαν και ενεργοποιούν πολιτιστικά τις τοπικές κοινωνίες, είναι οι Πολιτιστικοί Φορείς, οι οποίοι με την δραστηριότητά τους διατηρούν τις παραδόσεις, συσπειρώνουν τους νέους, αξιοποιούν την γνώση και την πείρα των πρεσβύτερων, προβάλουν τον ανεκτίμητο πολιτιστικό μας θησαυρό και αποτελούν τους καλύτερους πρεσβευτές της πατρίδας μας στο διεθνές πολιτιστικό γίγνεσθαι.
Η αναφορά γίνεται για τους Πολιτιστικούς Συλλόγους κάθε χωριού στην περιφέρεια, στις πεδινές και ορεινές περιοχές, αλλά και για τους δραστηριοποιούμενους στα αστικά κέντρα.
Σε αυτή τους την ακάματη πολιτιστική παραγωγή οι Πολιτιστικοί Σύλλογοι έβρισκαν πρόθυμους συμπαραστάτες τις πολιτειακές αρχές και τους διάφορους κοινωνικούς, οικονομικούς και πολιτικούς παράγοντες του τόπου.
Έτσι οι τοπικές κοινωνίες μέσω των Συλλόγων είχαν την ευχέρεια να καταγράφουν και να αναβιώνουν την παράδοση, να προχωρούν σε καλαίσθητες εκδόσεις, να οργανώνουν ενδυματολογικές και λαογραφικές συλλογές, να διατηρούν μουσικοχορευτικά συγκροτήματα, να προωθούν την θεατρική παιδεία, να αναδεικνύουν τον αθλητισμό και να πραγματοποιούν εκδηλώσεις υψηλού πολιτιστικού και κοινωνικού επιπέδου.
Τα τελευταία χρόνια όμως παρατηρείται μια εμφανής κάμψη αυτής της τόσο σημαντικής δραστηριότητας, που οφείλεται σε ένα μεγάλο μέρος και στο γεγονός της σταδιακής εγκατάλειψης των Συλλόγων από τους θεσμικούς τους υποστηρικτές.
Η εξήγηση θα πρέπει να αναζητηθεί στις συνέπειες της μεγάλης και πολλαπλής κρίσης που βιώνει ο τόπος, συνεπεία της οποίας περιορίζεται δραματικά η διάθεση πόρων, που άλλοτε προορίζονταν για την οικονομική υποστήριξη των δραστηριοτήτων των Πολιτιστικών Συλλόγων.
Αποτέλεσμα αυτής της δυσμενούς εξέλιξης είναι, η επιβίωσή των Συλλόγων να εξαρτάται πλέον, από την παρουσία κάποιων αθεράπευτα ρομαντικών, των οποίων η προσωπική προσφορά χαρακτηρίζεται από το στοιχείο του πάθους και της θυσίας, για τον πολιτισμό και την παράδοση.
Όσο όμως και αν το στοιχείο της προσωπικής προσφοράς είναι ανεκτίμητο και αναντικατάστατο, δεν μπορεί να υποκαταστήσει την ανάγκη ενίσχυσης των Συλλόγων από τους θεσμικούς τους υποστηρικτές, χωρίς τους οποίους οδηγούνται νομοτελειακά στην αδρανοποίηση, με βαρύτατες συνέπειες για τη πολιτιστική και λαϊκή μας παράδοση.
Η διοργάνωση περιορισμένων πλέον, αλλά υψηλού επιπέδου πολιτιστικών δραστηριοτήτων, από συγκεκριμένους Φορείς που εννοούν να κρατούν ψηλά την σημαία της πολιτιστικής παράδοσης, παρά τις δυσμενείς συνθήκες, πρέπει να εμπνεύσει στους αρμόδιους πολιτειακούς, κοινωνικούς, οικονομικούς και πολιτικούς παράγοντες του τόπου, την με κάθε τρόπο υποστήριξη των Πολιτιστικών Συλλόγων, ως κυψελών πολιτισμού και αναπτυξιακών μοχλών.
Ο πολιτισμός και η ανεκτίμητη λαϊκή μας παράδοση μπορούν να αποτελέσουν ένα ασφαλές ανάχωμα στην ηθική και οικονομική κρίση που διέρχεται ο τόπος μας. Και αυτό επιβάλλεται να γίνει πεποίθηση κάθε αρμοδίου.
