Όλοι μας στην ομήγυρη της βραδιάς εκείνης, συμφωνούσαμε πως η δυστυχία που δέρνει τη χώρα μας έχει το δικό της όνομα και λέγεται «πολιτική λειψανδρία».
«Πάνε τα μεγάλα ονόματα. Κι όχι μόνο στην Ελλάδα. Θα σας αραδιάσω τους επώνυμους πολιτικούς του τελευταίου αιώνα. Κι αν ανάμεσά τους ανακαλύψετε κάποια μεγαλοφυΐα, να μου τρυπήσετε τη μύτη» αποφάνθηκε ο αδιάλλακτος της παρέας, ακραίος, με απόχρωση ερυθρά. Και προσέθεσε, χωρίς εν τούτοις να κοκκινίσει:
«Άνδρες σαν τον Στάλιν, μόνον οι κάμποι της Σοβιετικής γης γεννούν».
«Οι Ταταρικές στέπες ήθελες να πεις, σύντροφε της κακιάς ώρας» αντέδρασε ο ακραίος της συντροφιάς με τις σκοτεινόχρωμες πολιτικές προθέσεις. Θιασώτης από μικρής ηλικίας του αιματοκυλήσαντος την Ευρώπη ελαιοχρωματιστού, ήταν έτοιμος να τον αντιπαραβάλει, ως μεγάλον πολιτικόν άντρα, με τον Ταταρικής καταγωγής ηγέτη των Σοβιέτ. Συνεκροτήθη όμως διότι θυμήθηκε πως οι σφαγιαστικές δεινότητες του ινδάλματός του υπερείχαν της Σταλινικής δραστηριότητας.
Έτερος συνομιλητής ανήκων ως φαίνεται στο… Αγγλικόν κόμμα, προέβαλε ως μεγάλον άνδρα της Αλβιώνος και πάσης Ευρώπης, τον μεγαλόσωμο Τσώρτσιλ, του οποίου η εμφάνιση, αναπόσπαστα δεμένη με το πούρο και τη ρεπούμπλικα, τον έδειχνε πράγματι μεγάλον άνδρα. «Ήταν άλλωστε αυτός που ανέτρεψε το σκορ του πολέμου και υποχρέωσε τα δικά σας ινδάλματα, τον Χίτλερ και τον Στάλιν, να παραδεχθούν την ήττα τους. Ο πρώτος στο πεδίο της μάχης, ο δεύτερος στο διπλωματικό πεδίο», κατέληξε ο Αγγλόφιλος συνομιλητής.
Ο τέταρτος της παρέας ξιφούλκησε υπέρ του ηγέτη της Αμερικανικής Κοινοπολιτείας, τον οποίο χαρακτήρισε «μεγαλόψυχον και μεγαλοφυή». Άποψή του!
Κάποιοι άλλοι θυμήθηκαν τους μεγάλους άνδρες της μεταπολεμικής εποχής και ονομάτισαν τον Αντενάουερ, τον στρατηγό Ντε Γκολ, τον ηγέτη του Γιουγκοσλαβικού έθνους Τίτο και τη… Θάτσερ.
«Μιλάμε για άντρες…» διόρθωσα εγώ.
Καταλήξαμε σε συμφωνία, σε αντίθεση με τους ανυποχώρητους ηγέτες του πολιτικού μας σκηνικού οι οποίοι δε λένε να συμφωνήσουν, παρ’ όλον ότι γνωρίζουν πως η ομόνοια και η ομοψυχία, είναι ο μόνος δρόμος που οδηγεί στη σωτηρία του έθνους.
Πριν το διαλύσουμε, μνημονεύσαμε τους ημέτερους φωστήρες, που μας οδήγησαν στο στόμα του λύκου και που στον καιρό τους επόζαραν ως σπουδαίοι άνδρες. Τον Καραμανλή τον μεγάλο, τον Ανδρέα τον ερωτύλο, τον Σημίτη (τον ήρωα του χρηματιστηρίου) και τον Μητσοτάκη τον αιωνόβιο.
Ενθαρρύνθηκε τότε ο σιωπηλός συνήθως Συριζίτης και έριξε στη σκακιέρα των συζητήσεων το όνομα του Τσίπρα. Έφαγε όμως καρπαζιές απ’ όλες τις μεριές (ακόμη και από τους συνεργαζόμενους ανεξάρτητους Έλληνες) και αναγκάσθηκε να δικαιολογηθεί.
«Μα είναι ο πρωθυπουργός που συνένωσε στο υπουργείο εσωτερικών τρία υπουργεία! Καταλαβαίνετε την περιστολή δαπανών που γίνεται».
Τότε ήταν που ξαναρχίσανε να πέφτουν οι καρπαζιές γιατί στην παρέα μας, γνωρίζαμε όλοι (ακόμη και οι συνεργαζόμενοι ανεξάρτητοι Έλληνες) πως στο υπουργείο εσωτερικών έχουν εγκατασταθεί ένας υπουργός, τρεις αναπληρωτές υπουργοί, δύο υφυπουργοί και ένδεκα Γενικοί Γραμματείς. Και πως ο καθένας από αυτούς, εδικαιούτο να προσλάβει πολιτικούς συμβούλους, απεριορίστου αριθμού.
Αν έκαναν ή όχι χρήση του δικαιώματος αυτού και σε ποιο βαθμό, δε γνωρίζουμε.
Ο Θεός και η ψυχή τους.
Ο.Σ.
