Παρακολουθώντας τις συνεδριάσεις των δημοτικών συμβουλίων διαπιστώνει κανείς πόσος χρόνος χάνεται με θέματα που αφορούν ανούσιες διαδικασίες, ζητήματα και προσωπικές αντεγκλήσεις στην άσκηση μιας λαϊκίστικης μικροπολιτικής, που ελάχιστα, πιστέψτε μας, ενδιαφέρει τον έξω κόσμο. Οι πολίτες που ζουν σε ακτίνα κάποιων μέτρων και χιλιομέτρων από το Δημαρχείο, βιώνουν τη δική τους καθημερινότητα και πραγματικότητα, που, έχουμε την αίσθηση, ότι ουδεμία σχέση έχει με όσα «βαυκαλίζονται» οι δημοτικές παρατάξεις και οι εκπρόσωποί τους, επί προσωπικού ή επί… κοινού.
Δηλαδή, ενώ στην αίθουσα των συνεδριάσεων κονταροχτυπιούνται για την πόλη και την πολιτική που ασκείται, οι πολίτες με τηλεφωνήματά τους βάζουν ουσιαστικά ερωτήματα κάνοντας σκληρή κριτική στους τοπικούς άρχοντες. Ένα απλό παράδειγμα, μόνο από το χθεσινό απόγευμα:
«Τι συμβαίνει επιτέλους και δεν μπορούμε να έχουμε μια καθαρή πόλη; Πληρώνουμε από την τσέπη μας ένα σωρό τέλη και δεν μπορεί ο Δήμος, εδώ και τόσα χρόνια να διατηρήσει την πόλη καθαρή… Πάτε στην Έδεσσα π.χ. και προσέξτε τους δρόμους… Λαμποκοπάνε… Κι εμείς εδώ και τόσα χρόνια ακούμε τα ίδια και τα ίδια, ότι δεν υπάρχει προσωπικό. Σιχαίνεσαι να κοιτάξεις τους δρόμους μας και δεν εννοούμε μόνο το κέντρο. Δέστε και πέριξ της πόλης, όπως ο Προμηθέας. Δεν πρέπει να κάνει επιτέλους κάτι, μια Δημοτική Αρχή; Οι τετραετίες περνάνε και η πόλη μένει πίσω… Προσέξτε κάποιους δρόμους, όπως η οδός Εδέσσης ή η Καρακωστή… Έχουν κολλήσει τα σκουπίδια και τα αποτσίγαρα στην άσφαλτο… Και εν πάση περιπτώσει ας εφαρμοστεί κάποιος κανονισμός λειτουργίας και όποιος ρυπαίνει να έχει και πρόστιμο».
Αυτά μεταξύ πολλών άλλων μας ανέφερε συμπολίτης μας, με κίνητρο το ενδιαφέρον του για την πόλη, για την κατάσταση της οποίας όμως θλίβεται πραγματικά. «Δεν θέλω η Βέροια να είναι πρωτεύουσα της λακκούβας, της βρωμιάς ή των αδέσποτων, τόνισε, ενώ αναρωτιόταν συνέχεια: «Κάποιο έργο δεν πρέπει να γίνει;».
Ενώ επισημάνσεις δεχθήκαμε και από συμπολίτισσά μας κάτοικο του Προμηθέα η οποία παρατήρησε το πρόχειρο μπάλωμα επί της Ακροπόλεως στο ύψος της παιδικής χαράς αλλά και την κατάσταση σ’ ένα μεγάλο κομμάτι της οδού Βουλγαροκτόνου που θυμίζει δεκαετία του ’50 με χαλίκι και μπαλώματα. «Ούτε αυτό δεν μπορεί να στρωθεί; Ας προσπαθήσουν να περάσουν με καρότσι και μωρά και θα καταλάβουν την αγανάκτησή μας…».
Καθημερινές επισημάνσεις που μεταφέρουμε ενδεικτικά, αφού χτυπούν το καμπανάκι μιας εικόνας καθώς και της δυσαρέσκειας των πολιτών, την οποία κάθε Δημοτική Αρχή και παράταξη οφείλει να αφουγκραστεί και να προβληματιστεί, κοιτώντας στον προσωπικό της καθρέφτη κι όχι στον καθρέφτη της εξουσίας…
