-Ένα κιλό λεμόνια Κρήτης! Δροσερά τα θέλω.
-Δροσερά ναι. Κρήτης όχι. Μην τα ψάχνετε.
-Ας είναι Αργολίδος. Φημισμένα κι αυτά. Αρκεί να είναι δροσερά.
-Δροσερά ναι. Αργολίδος όχι. Μην τα ψάχνετε.
-Άρτας λοιπόν! Ένα κιλό λεμόνια Άρτας. Δροσερά όμως.
-Δροσερά ναι. Άρτας όχι.
-Να μην τα ψάχνω;
-Να μην τα ψάχνετε. Δε θα τα βρείτε. Απουσιάζουν παντελώς. Ελληνικό λεμόνι στην αγορά δεν υπάρχει.
-Και αυτά που τα λέτε «δροσερά και που δεν είναι ντιπ κατά ντιπ ελληνικά; (για να πούμε και κάποιο αστείο) από τον Καναδά έρχονται;
-Δεν έπεσες έξω. Από τη Νότιο Αμερική.
-Αστειεύεσαι βέβαια τώρα εσύ…
-Καθόλου. Τα δροσερά λεμόνια που διαφημίζει το μαγαζί, μόλις κατέφθασαν από Αργεντινή.
-Λεμόνι από τη χώρα του Μαραντόνα! Δεν το πιστεύω.
-Μην αμφιβάλλεις. Εδώ είναι και τα παραστατικά. Να σου τα δείξω…
-Δεν επιμένω. Τι να τα κάνω τα παραστατικά; Εκείνο που σκοντάφτει στη λογική και δεν το χωράει ο νους, είναι άλλο: Να φέρνει λεμόνια υπερατλαντικά η Ελλάδα! Η πατρίδα των εσπεριδοειδών! Κι εκείνος ο στίχος του ποιητή που λέει για τη χώρα «όπου ανθεί φαιδρά λεμονέα». Και τα ρέστα;
-Φαιδρά πορτοκαλέα! Εγώ θα σε διορθώνω;
-Έστω! Και ποιος ο λόγος να πληρώνω εγώ ένα ευρώ για κάθε λεμόνι; Και το ευρώ αυτό μάλιστα να πηγαίνει στην τσέπη του Αργεντινού φαρμαδόρου;
-Σιγά να μην το εισπράττει ο παραγωγός! Βάλε μεταπράτες, βάλε εισαγωγές-εξαγωγές. Κάπου εκεί φεύγει ο λογαριασμός και ανεβαίνει το κόστος.
Πήρα τελικά ένα κιλό Αργεντινής. Και την ώρα που μου τα ζύγιζαν, θυμήθηκα τα δικά μας λεμόνια που τα διαλέγαμε από τον πάγκο του μανάβη ένα-ένα. Και να απολαμβάνεις τη μυρωδιά τους! Να ευωδιάζουν! Και να γελάς ευτυχισμένος καθώς τα βάζεις στην χαρτοσακούλα!
-Ζουμερά, ε;
-Ζουμερά δε θα πει τίποτε.
Και τώρα; Να ψάχνεις και να μην τα βρίσκεις. Σαπίζουν επάνω στα δέντρα. Και η Πολιτεία να μην ιδρώνει.
Ο μανάβης πάντως θέλει να έχει την τελευταία λέξη.
-Δροσερά όμως. Αργεντινής, ναι! Αλλά και δροσερά.
-Και ακριβά βέβαια… Δροσερά, όμως ακριβά.
-Έχουμε και Τουρκικά σε μισή τιμή. Φθηνά, όμως… Τουρκικά.
Πληρώνω τα 4 ευρώ και αποχαιρετώ την… Αργεντινή.
-Άντε και του χρόνου με δικά μας λεμόνια!
-Να μην το ελπίζεις. Όσο οι καλλιεργητές τ’ αφήνουνε να μαραγκιάζουν στα δέντρα και το κράτος αδιαφορεί, ελληνικό λεμόνι δε θα βρεις ούτε στη λαϊκή του χωριού σου.
Εκτός κι αν γειτονεύεις με το περιβόλι κάποιου ράθυμου καλλιεργητή.
Ορ. Σιδηρόπουλος
