Για τον π. Βαρθολομαίο που πέρασε από την περιοχή μας χαρίζοντας τον σπόρο των κηρυγμάτων του και την ανάμνηση μιας δημιουργικής παρουσίας, γράφηκαν τόσα, που αναγκάζουν τη φτωχή μου γραφίδα, να καταθέσει τα όπλα και να δώσει προτεραιότητα σε περισσότερο αρμόδιους χειριστές του λόγου. Το μόνο που δικαιούται να κάνει (και το κάνει με χαρά) είναι να συγχαρεί τον εκλεκτό ιερωμένο για την επάξια εκλογή του ως Μητροπολίτη Σμύρνης από τους Συνοδικούς Αρχιερείς και την ενθρόνησή του, την οποία χειροκροτήσαμε πριν από λίγες ημέρες, αναφωνώντας από καρδιάς το «ΑΞΙΟΣ». Ενθρόνηση που αποτελεί την απαρχή μιας νέας, ελπιδοφόρου πορείας στην Μητρόπολη της πολυβασανισμένης και μαρτυρικής Σμύρνης.
Την αφορμή όμως για την παρούσα καταγραφή την έδωσε η ομιλία του Οικουμενικού Πατριάρχη κατά τη χειροτονία του νεοενθρονισμένου Μητροπολίτη στις 11-9-2016.
«Καλείσαι να αναλάβεις το πηδάλιο της Εκκλησίας αυτής εις ημέρας αναγεννήσεως και ανασυγκροτήσεώς της χάρις εις το στοργικόν ενδιαφέρον της Μητρός Εκκλησίας δια τους εκεί Ορθοδόξους, όχι μόνον τους Έλληνας αλλά και τους άλλης εθνικής προελεύσεως και πολιτισμικών καταβολών» λέει στην αρχή της ομιλίας του, οριοθετώντας το πλήθος των δυσκολιών που αναμένουν τον νέον Μητροπολίτη.
Και προχωρά σε κάποιες συμβουλές προς τον συνώνυμον Αρχιερέα, υπενθυμίζοντάς του «την υψηλήν ευθύνην του Επισκόπου και ποιμενάρχου, όπως ισχύει και δι’ όλους ημάς τους πρεσβυτέρους εν τη αρχιερωσύνη, αν θέλωμεν να είμεθα άξιοι της κλήσεως και της αποστολής μας».
Εκεί όμως όπου καταφαίνεται η ανυπέρβλητη εθνική συνείδηση του Πατριάρχη και το μεγαλείο Του, είναι το σημείο κατά το οποίο στρέφεται προς τον μόλις προ ολίγου χειροτονηθέντα Μητροπολίτη Σμύρνης (απευθυνόμενος στην πραγματικότητα σε όλο το Ελληνικό γένος, οπουδήποτε της γης βρίσκεται αυτό):
«Από σήμερα θα είσαι ο Μητροπολίτης και ποιμενάρχης της ιστορικής και νευραλγικής Μητροπόλεως Σμύρνης μιας εκ των μεγαλυτέρων πόλεων της σημερινής Τουρκίας. Μιας πόλεως όπου συνυπήρχαν λαοί, θρησκείαι και πολιτισμοί, όπου ήνθησεν ο Χριστιανισμός και διέπρεψεν το Γένος.
…………………………………………………………………
«Θα διαβάζεις εις την «Αλμάθεια» και εις την «Νέαν Σμύρνην» και θα μαθαίνεις διαρκώς δι’ όλα αυτά, δια τα περασμένα μεγαλεία αλλά και δια τας συμφοράς και τας πικράς, τας πικροτάτας δια το Γένος μας ημέρας και θα αναπολείς καθώς θα ανεβαίνεις εις τον Πάγον και το Kadifekale δια να προσκυνήσεις τον τόπον μαρτυρίου του Αγίου Πολυκάρπου, καθώς θα περιπατείς εις της Πούντας το φανάρι, εις το Κορντόν, το ξακουστό «Καί» της Σμύρνης με τας τραγικάς αναμνήσεις και τα αιματοβαμμένα νερά της προκυμαίας, της παραλίας της σφαγής και του πόνου και όχι ασφαλώς του συνωστισμού – ύπαγε της βλασφημίας – και θα ακούς τους θρήνους της απελπισίας και την απόγνωσιν εκείνων των πατέρων και αδελφών μας με τον μπόγο εις το χέρι, μεταξύ ζωής και θανάτου,…».
Ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως δεν εδίστασε να καυτηριάσει εκείνους που δεν τόλμησαν να αποσύρουν από τα σχολεία το βιβλίο με τη φριχτή ειρωνεία και το βλάσφημο περιεχόμενο, αφήνοντάς το να διαστρεβλώνει την ιστορική αλήθεια.
Αφήνοντάς το ακόμη να παρουσιάζει ως αργόσχολους περιπατητές και βιαστικούς εκδρομείς όλους εκείνους τους δυστυχισμένους Σμυρνιούς που προσπαθούσανε να γλιτώσουν από το φονικό μαχαίρι των Τσέτηδων.
Ορ. Σιδηρόπουλος
