Μιλούσαμε για τις κοκορομαχίες των Ελλήνων πολιτικών και όλα ξεκίνησαν από εκεί. Έπειτα γενικεύθηκε το θέμα. Για τους ηγέτες είπαμε που σαν μικρά παιδιά προσπαθούν να δικαιολογήσουν τις ζαβολιές τους με τη δικαιολογία πως οι αντίπαλοί τους κάνουν μεγαλύτερες ζαβολιές: «Ναι, αλλά εσύ έκανες τα χειρότερα!».
Και καλά τα παιδάκια. Και καλά τα βουλευτάκια που τόσο ξέρουν, τόσο κάνουν. Οι αρχηγοί όμως; Αυτοί που είναι πρωθυπουργοί κι αυτοί που θα γίνουν αργά-γρήγορα πρωθυπουργοί;
Μεράκι το έχω να τους ακούσω να ανταλλάσσουν διαλόγους που ν’ αποβλέπουν στο εθνικό συμφέρον και στη συνεργασία. Να καυχιέται ο ένας για τα έργα του και να του λένε οι πολιτικοί του αντίπαλοι: «Μπράβο! Το έργο που έκανες είναι πράγματι σπουδαίο. Εμείς όμως όταν έλθουμε, θα κάνουμε σπουδαιότερα έργα. Κι αν θέλεις, έλα να τα κάνουμε μαζί».
Κάποιος στη συντροφιά, παραφράζοντας το γνωστό «αυτά συμβαίνουν και εις Παρισίους» διατύπωσε την άποψη πως «αυτά συμβαίνουν και στις… Αμερικές» φεύγοντας έτσι από τα δικά μας, μετέφερε τη συζήτηση στο Νέο Κόσμο, αφήνοντας εμάς τους υπόλοιπους να αναρωτιόμαστε, πού τέλος πάντων το πάει. Εκείνος όμως συνέχισε:
«Θα σας πω στην αρχή για τον Τραμπ. Ο πασίγνωστος και πάμπλουτος αυτός Αμερικάνος, σε μια κοινωνικοοικονομική του εμφάνιση πριν από 15 χρόνια, προανήγγειλε στο ακροατήριό του πως κάποτε θα έλθει η ώρα που θα καταπλήξει τον κόσμο. Αναρωτήθηκαν όλοι τότε, ποια θα είναι η δραστηριότητα που θα προκαλέσει κατάπληξη τέτοιου μεγέθους.
Πέρασαν από τότε χρόνια. Οι φανφαρονισμοί του Τραμπ ξεχάστηκαν απ’ όλους. Ακόμη και από τους δημοσιογράφους, ακόμη και από τους αργόσχολους Αμερικάνους, ακόμη και από… εμένα, που τότε ήμουν κάτοικος Νέας Υόρκης.
Η έκπληξη από κάπου αλλού έφθασε. Από τον τότε Πλανητάρχη που είχε μετατρέψει το Λευκό Οίκο σε πορνείο ιδιότυπο, αναδεικνύοντας τη γραμματέα του περιζήτητο δημοσιογραφικό λαβράκι.
Τότε ήταν που αναρωτήθηκαν πολλοί, πώς γίνεται και οι πρώην συντηρητικοί και πρώην πουριτανοί και πρώην αδιαπραγμάτευτοι Αμερικανοί, επέτρεψαν στον εαυτό τους έκπτωση σε θέματα ηθικής.
Και θυμήθηκα την περιπέτεια ενός συμπατριώτη μας από το Μπούφαλο, απόδημο από τις αρχές του περασμένου αιώνα. Είχε ξοδέψει τα μαλλιά της κεφαλής του για να κερδίσει το αξίωμα του δημάρχου. Ήταν φαβορί. Τελικά όμως οι συμπολίτες του που ήσαν αρχικά με το μέρος του, τον εγκατέλειψαν όταν την τελευταία στιγμή πληροφορήθηκαν πως ο υποψήφιός τους ήταν διαζευγμένος. Και τα ήθη της εποχής, δεν επέτρεπαν ανοχή σε παρόμοιες καταστάσεις. Ο ίδιος λαός τώρα, χαρακτήρισε πταίσμα την παρεκτροπή του Πλανητάρχη. Και τον ψήφισαν για δεύτερη φορά Πρόεδρο της χώρας τους.
Και τώρα, εντελώς αναπάντεχα, ήλθε η επαλήθευση της προ δεκαπενταετίας πρόβλεψης του Τραμπ. Ο μεγιστάνας του πλούτου και διεκδικητής του Προεδρικού θώκου, παραδέχθηκε πως κάποτε συμπεριφέρθηκε απρεπώς, ασχημονώντας σε βάρος ανυπεράσπιστης κοπέλας. Και για να αμβλύνει σήμερα τις εντυπώσεις, υπενθύμισε πως οι αντίπαλοί του στο αξίωμα, είχαν διαπράξει τα χειρότερα.
Τώρα, ποιο από τα δύο ήταν το χειρότερο; Οι αφηνιασμοί και το χυδαίο λεξιλόγιο του Τραμπ ή το συγχωροχάρτι που έδωσε η Κλίντον στον… παρεκτραπέντα σύζυγό της; Δεν είμαστε ούτε σεις, ούτε κι εγώ που θα το κρίνουμε. Όμως θα παραδεχθείτε πως η κοκορομαχία των δύο υποψηφίων Πλανηταρχών, θυμίζει στις λεπτομέρειές της την κοκορομαχία που είδαμε Δευτεριάτικα στην Ελληνική Βουλή, με πρωταγωνιστές τους δύο αρχηγούς των μεγάλων κομμάτων.
Το φρασεολόγιο βέβαια των δύο Αμερικανών ήταν χίλιες φορές δυσωδέστερο από το λεξιλόγιο των δικών μας. Άλλωστε και η χώρα τους είναι χίλιες φορές μεγαλύτερη από τη δική μας χώρα».
Ορ. Σιδηρόπουλος
