Στα στόμα του κάθε Έλληνα πολίτη βρισκόταν χθες (και μάλλον θα βρίσκεται για καιρό) η απόφαση του ΣτΕ για τις τηλεοπτικές άδειες. Ένα ζήτημα παντελώς ανούσιο και μακρινό από τις ανάγκες του κόσμου, κι όμως έχει γίνει πρώτο θέμα στα δελτία ειδήσεων (ευνόητοι οι λόγοι), ακόμη και στις συζητήσεις των καφενείων και των παρεών.
Με τις αντιστάσεις των πολιτών ελάχιστες στο να αλλάξουν την ατζέντα. Η πολιτική της χώρας συνεχίζει να κινείται σε ρυθμούς διχαστικής παράνοιας, με τους κυβερνώντες να αναλώνουν δυνάμεις σε ζητήματα και μόνο εντυπώσεων (όπως το προκείμενο) και τους αντιπολιτευόμενους να αδυνατούν να εστιάσουν στα χρήσιμα αντιπροτείνοντας ουσία.
Ο λαϊκισμός, ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του σύγχρονου πολιτικού συστήματος, δυστυχώς περισσεύει και στις δύο πλευρές. Με τους μεν να κινδυνολογούν και τους δε να αερολογούν, θέλοντας απλώς αμφότεροι να ακουστούν ευχάριστα στο κομματικό τους πελατολόγιο. Την ίδια ώρα ο πνευματικός κόσμος απλώς απουσιάζει επιδεικνύοντας θαυμαστή υστέρηση αντανακλαστικών, κι ο απλός λαός σύρεται με βάση τον συσσωρευμένο θυμό του και τα κριτήρια της στιγμής.
Δεν είναι καλά τα νέα για το πολιτικό σύστημα και το μέλλον της χώρας υπό αυτές τις κάκιστες συνθήκες. Ανεξαρτήτως ποιος κυβερνά, έχουμε όλοι ευθύνη να αντιδράσουμε και να απαιτήσουμε την επιστροφή στο κανονικό και στο αυτονόητο. Πρέπει να πούμε το νέο ΌΧΙ στη σημερινή εικόνα μας, και να επιδιώξουμε την επιστροφή στη λογική της εργασίας, της συνεργασίας και της συμμετοχής, και σε ό,τι άλλο επιτάσσουν οι ανάγκες μιας χώρας σε οικονομική και κοινωνική κρίση.
