Ελάχιστα και κάποιες φορές μηδενικά ποσοστά συμμετοχής παρατηρήθηκαν στη χθεσινή απεργία της ΑΔΕΔΥ στην Ημαθία, και όχι μόνο. Είναι φανερό ότι η συμμετοχή δημοσίων υπαλλήλων σε κινητοποιήσεις που μειώνουν περαιτέρω το εισόδημα, φθίνει χρόνο με τον χρόνο, με συμμετέχοντες και μη να αναδεικνύουν το πόσο μετρημένα είναι πράγματι τα κουκιά. Ο προβληματισμός των συνδικαλιστών για την ελάχιστη συμμετοχή είναι έκδηλος στις δηλώσεις τους, επίσημες και μη, μαζί με την αγωνία για το πού οδηγεί αυτή η πρακτική. “Θα τα βρούμε μπροστά μας” είπε χθες συνδικαλιστής στην Πλατεία Δημαρχείου, και δεν έχει άδικο.
Σε κάθε περίπτωση, το συνδικαλιστικό κίνημα οφείλει να προβληματιστεί από τα δεδομένα και να αναζητήσει νέους τρόπους έκφρασης. Είναι φανερό ότι η απεργία με τη σημερινή μορφή της δεν προβληματίζει διόλου την πολιτική μας ηγεσία, ίσως και να τη βολεύει κιόλας.
Οι συνδικαλιστικές οργανώσεις οφείλουν να αναζητήσουν και να υιοθετήσουν νέες μορφές πάλης για τους αγώνες τους, που και στους εργαζόμενους θα εμπνεύσουν τη συμμετοχή, και στις κυβερνήσεις θα τρίξουν τα δόντια για την ανημποριά τους. Αλλιώς οδεύουμε ολοταχώς στην κατάργηση του συνδικαλιστικού κινήματος και στην πλήρη νίκη των μορφών εξουσίας.
