Θέλεις αγαπητέ αναγνώστη να πάρεις μιαν ιδέα για τον βαθμό υποκρισίας όλων εκείνων που από τη θέση του υπουργού ή του νομοθέτη πολιτικού ρυθμίζουν, τη ζωή του πολίτη; Δεν έχεις παρά να μελετήσεις τους κυρίαρχους θεσμούς του έθνους και να τους συγκρίνεις με την πραγματικότητα. Και για να μην ομιλούμε αόριστα και θεωρητικά, ελάτε να σκύψουμε μαζί στις σελίδες εκείνες του Συντάγματος που ρυθμίζουν τις σχέσεις του υψηλού νομοθετήματος με την οικογένεια και με τον πολύτεκνο πληθυσμό της χωράς. Να δούμε το τάξιμο του νομοθέτη από ¬τη μία μεριά και το δόσιμο του κράτους από την άλλη. Και είμαι σίγουρος πως και εσύ, μαζί με εμένα, θα θυμηθείς το λαϊκό γνωμικό που λέει πώς «το σπίτι αυτού που τάζει χαλάει από το δόσιμο και όχι από το τάξιμο». Γνωμικό που έχει την εφαρμογή του στις υποσχέσεις των κυβερνώντων.
Σύνταγμα λοιπόν! Άρθρο 21 παράγραφος 1! «Υπό την προστασία του κράτους τελούν όλα εκείνα που συγκροτούν την οικογένεια ήτοι ο γάμος, η μητρότητα, και η παιδική ηλικία».
Δεν επιθυμώ να κουράσω. Θα ήθελα όμως να ρωτήσω αν αποτελεί προστασία του γάμου και της παιδικής ηλικίας η νομική καθιέρωση του αυτόματου διαζυγίου, που διευκολύνει τη διάλυση της οικογένειας, και αφήνει τα παιδιά να γεύονται από μικρής ηλικίας την πίκρα και την ορφάνια της διχασμένης γονικής αγάπης. Κι όλοι γνωρίζουν πως τα παιδιά χωρισμένων γονέων, μαζί με τη θαλπωρή της οικογένειας, χάνουν πολλές φορές και τον μπούσουλά τους στη ζωή.
Και πριν απομακρυνθούμε από την παράγραφο αυτή, θα ρωτήσω αν προστατεύεται η μητρότητα με την κατάργηση του επιδόματος τοκετού στις νέες γυναίκες και της σύνταξης που έδινε κάποτε η πολιτεία στις ηλικιωμένες πολύτεκνες μητέρες.
Την υποκρισία του κράτους βλέπουμε ολοφάνερα και στην επόμενη παράγραφο του νόμου «περί προστασίας της οικογένειας». Ενώ μιλάει για «δικαίωμα ειδικής φροντίδας των πολυτέκνων από την Πολιτεία», ξεχνάει ότι παρήλθαν ήδη «χρόνια και ζαμάνια» από τότε που έχει καταργηθεί το επίδομα της πολύτεκνης οικογένειας. Εν τούτοις ακόμη και στην πρόσφατη αναθεώρηση του συντάγματος, φιγουράρει στο άρθρο η παράγραφος 2 και εξακολουθεί να λέει πως «οι πολύτεκνες οικογένειες έχουν δικαίωμα ειδικής φροντίδας από τα κράτος».
Και θα τελειώσουμε τον περίπατό μας στην βάση της συνταγματικής υποκρισίας των κυβερνόντων σχολιάζοντας την παράγραφο του άρθρου 21 που διαβεβαιώνει πως «ο σχεδιασμός και η εφαρμογή δημογραφικής πολιτικής, αποτελεί υποχρέωση του κράτους».
Σίγουρα όλοι αυτοί που ασχολούνται με την πιστή εφαρμογή του συντάγματος, γελούν όταν διαβάζουν την παράγραφο αυτήν.
Εμείς όμως που ονειρευόμασταν μιαν Ελλάδα πολυπληθή και ακμαία, κλαίμε, καθώς βλέπουμε την εγκατάλειψη κάθε ιδέας δημογραφικής ανοδικής πορείας.
Εκτός πια κι αν την αναθέσουμε στην καλή προαίρεση των μουσουλμάνων προσφύγων και των λαθρομεταναστών.
Ορ. Σιδηρόπουλος
