Του Αναστάσιου Βασιάδη
Η αποτελμάτωση των μεγάλων προβλημάτων που συνθέτουν σήμερα το αγροτικό ζήτημα στην Ελλάδα, οδηγεί σε αναπόφευκτη σύγκρουση του αγροτικού κόσμου με το επίσημο κράτος.
Η κλιμάκωση των αγροτικών κινητοποιήσεων που εκδηλώνονται, με την αυξανόμενη συγκέντρωση τρακτέρ στα μπλόκα κομβικών σημείων του εθνικού οδικού δικτύου, τους αποκλεισμούς και τα συλλαλητήρια, προοιωνίζουν δυσοίωνες εξελίξεις.
Με τη διαπιστούμενη αδυναμία πραγματοποίησης ουσιαστικού διαλόγου μέσω του οποίου θα μπορούσαν να αναζητηθούν οι καλύτερες δυνατές και γενικότερα αποδεκτές λύσεις στα αδιέξοδα που έχουν συσσωρεύσει κυβερνητικές μεθοδεύσεις και παλινωδίες πολλών ετών, η κατάσταση έχει οδηγηθεί σε αδιέξοδο.
Η γενικότερα όμως επιθυμητές και αποδεκτές από όλους λύσεις, απαιτούν την εγκατάλειψη των αδιαλλάκτων θέσεων, πράγμα το οποίο δεν διαφαίνεται στον ορίζοντα.
Έτσι οι αγρότες κάτω από τα φάσμα της εξοντωτικής προοπτικής που τους απειλεί, έχουν οδηγηθεί αναπόφευκτα σε ακραίες ενέργειες, πράγμα το οποίο αναμένεται να έχει ευρύτερες δυσμενείς συνέπειες.
Αποτελεί κοινή γνώση το γεγονός ότι η οποιαδήποτε απεργιακή κινητοποίηση δεν επιφέρει επιπτώσεις μόνο στον αμέσως απεργούντα εργαζόμενο και στην εργοδοσία του.
Οι απεργιακές κινητοποιήσεις όποια μορφή και αν λαμβάνουν, από οποιαδήποτε κοινωνική ομάδα κι αν γίνονται, έχουν άμεσες και εν πολλοίς σκληρές συνέπειες για το ευρύτερο κοινωνικό σύνολο και εκεί έγκειται η δυναμική τους και η αποτελεσματικότητα τους ως μέσο πίεσης.
Το γεγονός δε ότι οι αγρότες σαν μόνο τρόπο απεργίας διαθέτουν την ακραία και πέραν της νόμιμης οδού μέθοδο των οδικών αποκλεισμών, δεν παύει να εντάσσει τον αγώνα τους στις απεργιακές κινητοποιήσεις με τις ευρύτερες κοινωνικές συνέπειες.
Η ιδιαιτερότητα ωστόσο των αγροτικών κινητοποιήσεων έγκειται στο γεγονός ότι πολύ πριν προκύψουν οι απεργιακές κινητοποιήσεις, οι συνέπειες των ζεόντων προβλημάτων του αγροτικού κόσμου και της πρωτογενούς παραγωγής, συμπαρασύρουν τη δευτερογενή και την τριτογενή παραγωγική διαδικασία με αποτέλεσμα την ραγδαία πτώση των εισοδημάτων και την έκρηξη της ανεργίας.
Τις συνέπειες δηλαδή του αγροτικού αδιεξόδου εισπράττει το σύνολο της κοινωνίας που αναπόφευκτα συμπαρασύρεται στην οικονομική κρίση που σοβεί.
Οι οδικοί αποκλεισμοί και τα συλλαλητήρια δεν αποτελούν παρά μια έκφανση της γενικότερης κοινωνικοοικονομικής κρίσης η οποία γιγαντώνεται και συντηρείται από τα αξεπέραστα αγροτικά προβλήματα.
Ευχή και παρότρυνση όλων είναι να αποφεύγονται οι αποκλεισμοί του οδικού δικτύου που επιδεινώνουν την ήδη υφιστάμενη κρίσιμη κοινωνικοοικονομική κατάσταση .
Όταν όμως τα πράγματα φτάνουν εκεί, οι ευθύνες δεν βαραίνουν τον αγροτικό κόσμο που αγωνίζεται για την ίδια του την υπόσταση, αλλά την ασκούμενη αγροτική πολιτική, η οποία οδηγεί τα πράγματα σε αυτόν τον αδιέξοδο δρόμο.
Και αυτή είναι ώρα που κάθε αρμόδιος πρέπει να αναλαμβάνει εμπράκτως τις ευθύνες του.
