Πριν 5 μέρες, φίλοι αναγνώστες, «έφυγε» από κοντά μας, ο πολύ αγαπητός μου φίλος Χρήστος Ράπος.
Ανεξερεύνητες οι Βουλές του Υψίστου, όταν επιτρέπει τέτοιες βαριές ανθρώπινες δοκιμασίες, ώστε η φιλόστοργη μητέρα του, κυρίως, να προπέμπει αντί στη χαρά του γάμου το λατρευτό γιο της, να τον οδηγεί, αλλοίμονον, στον ανοικτό τάφο.
Πώς να παρηγορήσει κανείς τους γονείς και, κυρίως, την μητέρα Άννα;
Παρηγορηθείτε αγαπητοί μου γιατί ο απερχόμενος «γαμπρός» ανέρχεται στα φωτόλουστα δώματα των ουρανών, με το δικαίωμα που του παρέχουν οι αρετές που τον στόλιζαν κατά το μικρό διάστημα της πρόσκαιρης ζωής.
Παρηγορήσου κ. Άννα (κυρίως) γιατί πρόσφερες όχι στον τάφο, αλλά στον ουρανό έναν ωραιότατο γαμπρό, σαν ένα πολύεδρο διαμάντι να στολίζει το στέμμα του Θεού, ενώ στην τραυματισμένη καρδιά σου αφήνει το έλαιον της παρηγοριάς, πως υπήρξε γιος αφοσιωμένος, φιλόστοργος και φιλομαθής.
Και τώρα, σε σένα αγαπητέ μου Χρήστο:
Γιατί εφάνης ασυνεπής; Τί είχαμε κανονίσει; Δεν είχαμε συμφωνήσει πως, αφού σε βάπτισα, θα σε στεφάνωνα κιόλας; Γιατί «έφυγες» γρηγορότερα από μένα;
Μου λείπεις αφάνταστα.
ΚΑΛΟ ΣΟΥ ΤΑΞΙΔΙ
Ο Νουνός σου
Ιερεύς:
Παναγιώτης
Σ. Χαλκιάς
