«Πανάγαθε και πολυεύσπλαχνε Θεέ μου. Πολλές φορές σου ζήτησα τη βοήθεια και τη χάρη σου και ποτέ δε μου την αρνήθηκες. Ένιωθα πάντα την παρουσία σου κοντά μου, δίπλα μου. Σε ένιωθα να με κρατάς και να με προστατεύεις όταν ήμουν ακόμη μικρό παιδί. Φώτιζες το δρόμο μου και κατεύθυνες τα βήματά μου. Θεέ μου, τούτη τη φορά η χάρη, που σου ζητώ, δεν είναι για μένα. Είναι για ένα γεράκο, τον πατέρα μου, που έφυγε πριν από ένα μήνα και πλέον. Έρχεται σε σένα. Στο δρόμο είναι. Το Σάββατο, που είναι η μέρα των ψυχών, 1η Μαρτίου, θέλει να είναι εκεί όταν θα φωνάζεις τα ονόματα, θα κυκλοφορεί όμως έξω από τον Παράδεισο. Εκεί κοντά στην πόρτα. Θα διστάζει να μπει μέσα. Θεέ μου, σε παρακαλώ, στείλε τον άγγελό σου να τον φωνάξει. Γιάννη τον λένε, Παπαδόπουλο. Οι γνωστοί και οι φίλοι τον έλεγαν μπαρμπα-Γιάννη. Κατάγεται από την Κερασούντα του Πόντου, έζησε όμως και μεγάλωσε από μικρό παιδί στην Ορντού (Κοτύωρα). Είναι ενενήντα ετών. Δε βλέπει και καλά γι ’αυτό φοβάμαι μήπως πέσει και χτυπήσει, θα είναι τώρα και κουρασμένος, γιατί η διαδρομή είναι μεγάλη. Ψάχνει το δρόμο. Δεν ξέρει και γράμματα να διαβάσει. Θεέ μου, σε παρακαλώ, μη τον μαλώσεις. Δε φταίει αυτός. Ήθελε από μικρός να μάθει γράμματα, αλλά τα χρόνια τότε στον Πόντο ήταν δύσκολα. Τα άλλα σου παιδιά (οι Τούρκοι) παρασύρθηκαν και έκαναν το κακό. Συγχώρεσε τα. Λησμόνησαν τις εντολές σου. Πολύ σε παρακαλώ, Θεέ μου. Εκεί κοντά σου, σε κάποια γωνιά του παραδείσου βρίσκεται η γυναίκα του και θα κουβεντιάζει με το γιο της, το Λευτέρη, που τον πήρες και αυτόν πριν από πολλά χρόνια. Αυτήν ψάχνει. Βασιλική τη λένε, αλλά αυτός Βασούλα την φώναζε. Και αυτή από τα ευλογημένα μέρη του Πόντου είναι. Από την Πράσαρη της Κερασούντας. Αχ Θεέ μου, ξέχασε και το μπαστούνι του και δε θα μπορεί να περπατήσει. Πατέρας είσαι και συ και αγαπάς τα πλάσματά σου. Πόσο θα χαρεί όταν θα σε δει, θα σε γνωρίσει. Για σένα μιλούσε πάντα στα παιδιά του. Μας έλεγε πως τον γλίτωσες από την προσφυγιά του 1922 αλλά και αργότερα στον πόλεμο της Αλβανίας. Από αυτόν σε μάθαμε. Όλα τα παιδιά του. Εγώ είμαι ο μεγαλύτερος από τα επτά. Με έστειλε να σπουδάσω στο Πανεπιστήμιο, αλλά και να γίνω ψάλτης, για να σε υμνώ την Κυριακή, στην Εκκλησία. Θεέ μου και πάλι σε παρακαλώ, πάρτον κοντά σου και εγώ θα σε υμνώ και θα σε δοξάζω όσο καιρό θα με έχεις εδώ στη γη. Μη τον μαλώσεις γιατί δεν ξέρει να μιλάει καλά. Μόνο τα ποντιακά ξέρει. Τη γλώσσα τη δική σου όμως την ξέρει καλά και σε καταλαβαίνει. Πάρτον κοντά σου γιατί και ο καιρός δεν είναι καλός και φοβάμαι ότι θα κρυώσει. Δεν πείραξε κανένα στη ζωή του. Είναι πολύ κουρασμένος από τη ζωή του. Δούλεψε σκληρά για να μας μεγαλώσει. Ήταν όμως χαρούμενος και ευτυχισμένος γιατί είδε τα παιδιά του, τους γαμπρούς και τις νύφες του. Χάρηκε τα 15 εγγόνια του και πριν από λίγες μέρες, πριν έρθει κοντά σου έμαθε και για το 7ο δισέγγονο. Ευλογημένο το όνομά σου. Δεν έχει παράπονο, τη Βασούλα του ψάχνει, για να έρθουν σε σένα γιατί σε αγαπούν. Ξέρει και τη μητέρα σου, την Παναγία τη Σουμελιώτισσα του Πόντου. Μικρό παιδάκι τον πήγε ο παππούς του, παπάς και εκείνος, στο παλάτι σου. Θεέ μου, σε ευχαριστώ. Ας γίνουν τα λόγια αυτά προσευχή. Στη μνήμη των γονιών μου Ιωάννου και Βασιλικής.
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ Ι. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ
Θεσσαλονίκη 1998 (Ψυχοσάββατο)
