Αφορμή για το σημερινό θέμα, μας έδωσε το δημοσίευμα του δικτύου Bloomberg, σύμφωνα με το οποίο η Ελλάδα αναδεικνύεται πρωταθλήτρια στην Ευρωζώνη, καθώς η χώρα δαπανά το 13,3% για τις συντάξεις ηλικιωμένων, σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat από το 2014.
Σε αυτήν την ανακοίνωση ήρθε και «έδεσε» ο νέος νόμος της κυβέρνησης για τον υπολογισμό των συντάξεων (βλ. σελ. 20), βάσει του οποίου δίδονται κίνητρα σε περίπου 500.000 ασφαλισμένους να βγουν στη σύνταξη από τα 59, μέχρι το 2020. Ο κοινός νους αναρωτιέται αν στην Ελλάδα υπάρχει τέτοια ευμάρεια(άπλα νεοελληνικά), ώστε να δαπανώνται αναλογικά τα περισσότερα χρήματα σε συντάξεις γήρατος στην Ευρωζώνη και συνακόλουθα να δίνουμε και κίνητρα σε μισό εκατομμύριο ασφαλισμένους να σταματήσουν να πληρώνουν εισφορές και να βγουν πρόωρα στην σύνταξη.
Χωρίς να έχουμε εξειδικευμένες γνώσεις, προσπαθούμε να κατανοήσουμε, πως στο ήδη επιβαρημένο έως χρεωκοπημένο ασφαλιστικό μας, έχουμε την πολυτέλεια για κάτι τέτοιο. Θα έπρεπε να μας γίνουν μάθημα λάθη του παρελθόντος, όταν στην παραγωγικότατη ηλικία των 45 και 50 ετών εργαζόμενοι σε ΔΕΚΟ, Οργανισμούς, Τράπεζες κ.λ.π έβγαιναν στην σύνταξη και εκτός από το ότι στέρησαν από τις υπηρεσίες που εργαζόταν, παραγωγικά χρόνια εργασίας τους, επιβάρυναν τον προϋπολογισμό των ασφαλιστικών ταμείων με τις παχυλές, επί πάρα πολλά έτη συντάξεις τους. Και ας δεχθούμε ότι αυτά έγιναν τα χρόνια των παχιών αγελάδων. Σήμερα όμως;
Σε άλλες χώρες, σε αντίστοιχη με την Ελλάδα οικονομική κατάσταση δεν θα συζητούσαν καν θέμα πρόωρων συντάξεων, αλλά θα έδιναν κίνητρα για να παραμείνουν οι ασφαλισμένοι επιπλέον χρόνια στην εργασία τους προκειμένου να συνεχίσουν να καταβάλλουν εισφορές. Στην αδιέξοδη οικονομική κατάσταση που έχει περιέλθει η χώρα μας δεν θα σωθούμε με μαγικές συνταγές και μίγματα.
Η λύση βρίσκεται στο να «ανοίξουν» δουλειές, να εργαστούν οι άνεργοι και να καταβάλλουν με τη σειρά τους φόρους και εισφορές. Όσο ο αριθμός του εργατικού δυναμικού μειώνεται, τόσο σφίγγει η θηλιά για την ελληνική οικονομία και την διάσωσή της.
