Σημαία εσύ δεν είσαι από ύφασμα φτιαγμένη
αλλά είσαι από αίμα και μπαρούτι βγαλμένη.
Σημαία εσύ που κυμάτισες στους λόφους στα λαγκάδια
και διέσχισες, τις θάλασσες, τους κάμπους και τ’ ακρογιάλια.
Σημαία μου εσύ που σκέπασες σωρούς από νεκρούς
και δρόμο πάντα άνοιγες στο πλήθος στους εχθρούς.
Σημαία μου οι φαντάροι μας σε κράτησαν μ’ αντριωμένα χέρια
κι έτρεχαν να σε βάλουν σε κορφές και σ’ απόκρυφα λημέρια.
Γιατί ήθελαν να σε βλέπουν ψηλά από της γης το χώμα
γι’ αυτό σε στήσαν τόσο ψηλά και πήρες τ’ ουρανού το χρώμα.
Σημαία μου ο Σταυρός σου είναι αιμάτινη σφραγίδα
γιατί στάθηκε ορθός σε πολέμους και σε καταιγίδα
ο ήλιος σαν ιππότης γλυκοφιλεί τον χρυσό σταυρό
και ο εχθρός βλέποντάς τον σκάζει απ’ τον καημό.
Γιατί φλόγισε τους «ραγιάδες» και τους έδωσε φτερά
και ορκίστηκαν στις πτυχές σου και μας χάρισαν ατίμητη λευτεριά.
Αυτή η λευτεριά που κερδήθηκε με καρδιά γενναία
γι’ αυτό πάντα θα κυματίζεις αιώνια τιμημένη σημαία.
Και ο άνανδρος κατακτητής μην πατήσει τα ιερά μας χώματα
και ποτέ κανείς μην αλλάξει της σημαίας μας τα χρώματα.
Φρόσω Γκασνάκη
Για την ένδοξη Σημαία μας
