Ανησυχούν εντόνως οι εργαζόμενοι της ΕΝΚΛΩ για το σχέδιο επαναλειτουργίας της επιχείρησης υπό τον επενδυτή. Δεν μπορεί σε μια εποχή που αναζητούνται με τα κιάλια επενδυτές και νέες μόνιμες θέσεις εργασίας, να μην γίνονται όλες -και από όλους- οι προσπάθειες -και θυσίες αν χρειαστεί- όταν υπάρχει αυτή η ελπίδα και το δικαίωμα στο όνειρο.
Οι εργαζόμενοι ξεκίνησαν εδώ και περίπου 2 χρόνια μια φιλότιμη προσπάθεια και τη συνεχίζουν, ωστόσο σφόδρα ανησυχούν, γιατί η μνήμη τους τούς φέρνει αντιμέτωπους με τις εμπειρίες του πρόσφατου παρελθόντος. Την πρώτη φορά δηλαδή που επενδυτής ενδιαφέρθηκε για την ΕΝΚΛΩ. Τότε που η διαδικασία των καθυστερήσεων και της γραφειοκρατίας είχε διώξει και άλλον έναν υποψήφιο για την εξαγορά της μονάδας.
Ήταν κάπου κοντά στο 2010, όταν προσφερόταν από αμερικανικό fund τίμημα λίγων δεκάδων εκατομμυρίων ευρώ με προϋποθέσεις κουρέματα δανείων. Τότε, η αδυναμία ορισμένων εκ των πιστωτριών τραπεζών να συνεννοηθούν σε εύλογο χρονικό διάστημα, οδήγησε τον επενδυτή στο να εγκαταλείψει το project, ιδίως όταν καθημερινά επληροφορείτο για ολοένα και μεγαλύτερη επιδείνωση των οικονομικών εξελίξεων στη χώρα μας.
Ουσιαστικά, η όλη κωλυσιεργία οδήγησε τότε την εισηγμένη σε πτώχευση, τους εργαζόμενους στην ανεργία, με τις τράπεζες να μην εισπράττουν τελικά ούτε ένα ευρώ...
Σήμερα βρισκόμαστε σε καλύτερη μάλλον μοίρα. Ο ιδιώτης είναι “ζεστός” (ως πότε όμως;), οι εργαζόμενοι τον στηρίζουν, η κυβέρνηση με τη σειρά της στηρίζει εμπράκτως την επαναλειτουργία παραγωγικών μονάδων. Αν και σήμερα δεν βρεθεί φόρμουλα που θα οδηγήσει στην εξαγορά της ΕΝΚΛΩ και στην επαναλειτουργία μονάδων της, θα είμαστε θεατές στο ίδιο βαρετό έργο και άξιοι της μοίρας μας.
