Σε κλίμα έντασης, προάγγελος του τι θα ακολουθήσει τις επόμενες ημέρες, ξεκίνησε χθες με τη διαδικασία του επείγοντος στις αρμόδιες επιτροπές της Βουλής η συζήτηση του νομοσχεδίου με τα μέτρα και τα αντίμετρα. Όπως όλα δείχνουν, το πολιτικό σύστημα δεν έχει αντιληφθεί την κρισιμότητα των στιγμών και την ανάγκη μιας σχετικής συναίνεσης. Αυτοί που πριν από 2-3 χρόνια αρνούνταν τη χρησιμότητα των τότε μέτρων, σήμερα τα εισηγούνται ως μοναδική σανίδα σωτηρίας, κι αυτοί που τότε εισηγούνταν τα δικά τους μνημόνια σήμερα αδέξια διαφωνούν.
Φυσικά υπάρχουν ευθύνες σε όλο το πολιτικό δυναμικό της χώρας. Στις κυβερνήσεις πριν τα μνημόνια για το συνεχιζόμενο πάρτι σε βάρος της χώρας, αλλά και στις κυβερνήσεις των μνημονίων για την αδυναμία ολικής αντιμετώπισης της κατάστασης στην κατεύθυνση της ταχείας εξόδου στις αγορές. Διόλου αμέτοχη του σκηνικού και η σημερινή κυβέρνηση, ταλάνισε την οικονομία και τη χώρα με το ιδεοληπτικό και αντιεπιχειρηματικό της προφίλ το πρώτο εξάμηνο των ψευδαισθήσεων του 2015, χάνοντας πολύτιμο έδαφος, σε μια περίοδο (τέλη 2014) που η έξοδος στις αγορές ήταν πιο κοντά από ποτέ, χάρις στις θυσίες του ελληνικού λαού.
Παρά ταύτα, υπάρχει χρόνος για να ξεκολλήσουμε από τον πάτο του βαρελιού. Οι πολιτικές δυνάμεις, ό,τι κι αν ψηφίσουν στη Βουλή στο παρόν μνημόνιο (ή όπως θέλετε πείτε το), καλούνται να συνδράμουν το έργο της κυβέρνησης με προτάσεις και διάλογο. Κι η κυβέρνηση οφείλει να ακούσει, να σταθμίσει, να αποδεχθεί, με βάση πραγματικές ανάγκες της οικονομίας και του επιχειρείν. Αν και τα δύο χρόνια που ακολουθούν δεν κάνουμε βήματα μπροστά σε οικονομικό και πολιτικό επίπεδο, η έξοδος από το ευρώ και την Ευρώπη είναι μονόδρομος. Με ό,τι αυτό σημαίνει.
