Δεν είχα πρόθεση να αποθέσω με τη γραφίδα μου κάποιες παλιές μου σκέψεις, τις οποίες κατέστησαν επίκαιρες τα πρόσφατα γεγονότα. Υπέκυψα όμως στο πλήθος και τη θέρμη αγάπης και θαυμασμού που εκδηλώθηκε από το ανώνυμο πλήθος και τους επώνυμους διαμορφωτές της κοινής γνώμης προς τον εκλιπόντα -τω όντι μεγάλον- πολιτικό. Και θα συνεχίσω, απευθύνοντας στο πλήθος αυτή τη (ρητορική βέβαια) ερώτηση! Τώρα μόλις το πλήθος αυτό προσμέτρησε το μέγεθος του εθνικού αναστήματος και της πολιτικής οξυδέρκειας που κρυβόταν πίσω από το ανόθευτο χαμόγελο και τον φιλοσοφημένο πολιτικό λόγο του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη;
Κανείς δεν αμφιβάλει σήμερα πως ο Μητσοτάκης υπήρξε αδιαφιλονίκητα μια προσωπικότητα με πλήθος αρετών: Ευθύτητα και ειλικρίνεια, συνέπεια, εργατικότητα, πατριωτισμό, ανιδιοτέλεια, αυταπάρνηση. Κι όμως, την προσωπικότητα αυτήν, σπάνια για δημόσιον άνδρα, επιχείρησαν σ’ όλη σχεδόν τη διάρκεια του πολιτικού του βίου, να αμαυρώσουν άτομα ποικίλου αναστήματος. Και δεν υπονοώ μόνον τους περί την πολιτική τυρβάζοντες παρασκηνιακούς αρουραίους, που σε κρίσιμες για το έθνος ώρες, διέστρεψαν σε κακοήθεις ατραπούς την κοινή γνώμη.
Με τους χαρακτηρισμούς αυτούς εγγίζω επιπλέον όλους εκείνους που αποδέχθηκαν και διέσπειρα πολλαπλασιαστικώς, εμφανώς αναληθείς ρύπους σε βάρος του, αναλώσαντος εαυτόν για την Ελλάδα, Κρητικού πολιτικού.
Δε θα παραθέσω μία προς μία τις χρονικές εκείνες στιγμές που εμόλυναν κατά καιρούς τον πολιτικόν ορίζοντα οι φωνασκούντες και αλαλάζοντες «άρον-άρον, σταύρωσον αυτόν».
Και για ποιες στιγμές ομιλούμε; Για τις στιγμές εκείνες που ο Μητσοτάκης ύψωνε τη φωνή του για να επισημάνει και να επιβάλει προτάσεις εθνικά σωτήριες.
Και θα κλείσω την παράθεση των σκέψεών μου, υπενθυμίζοντας τις συστάσεις του στους κατά καιρούς κυβερνώντες να σταματήσουν τον υπέρμετρο κρατικό δανεισμό.
Κανείς δεν άκουσε τότε τη φωνή του. Τη φωνή ενός εχέφρονος πολιτικού, τη φωνή της κοινής λογικής: «Θα οδηγηθούμε σε λύσεις φοβερά επώδυνες για την Ελλάδα και το λαό μας!» έλεγεν ο αείμνηστος ηγέτης.
Όπερ και εγένετο…
Ορ. Σιδηρόπουλος
