Δείγμα μιας εν γένει στρεβλής δημόσιας διοίκησης είναι το έργο του πάρκινγκ κάτω από τη Λεωφόρο Στρατού, που αναφέραμε στο χθεσινό μας φύλλο. Ναι μεν οι πληροφορίες αναφέρουν ότι σε 2-3 μήνες το έργο θα ολοκληρωθεί και θα παραδοθεί, ωστόσο εμείς δεν μπορούμε παρά να επικεντρωθούμε και στην καθυστέρηση με την οποία το συγκεκριμένο έργο ολοκληρώνεται, δεδομένου ότι η συζήτηση γι’ αυτό άνοιξε σχεδόν τέσσερα χρόνια πριν. Τον χρόνο δηλαδή που ξεκίνησε το έργο της αστικής ανάπλασης στο κέντρο της πόλης, το οποίο οδήγησε σε απώλεια εκατοντάδων θέσεων στάθμευσης στο κέντρο, άρα και στην ανάγκη εξεύρεσης νέων κοντά (;) σε αυτό.
Και προς αυτή την κατεύθυνση δεχθήκαμε πολλές παρατηρήσεις και διαμαρτυρίες συμπολιτών μας, που παρομοίασαν σχεδόν το έργο του πάρκινγκ με το… ατελείωτο της γέφυρας Κούσιου, επιρρίπτοντας ευθύνες στους ρυθμούς, στα αντανακλαστικά και στην αναποτελεσματικότητα της δημοτικής αρχής.
Τέσσερα χρόνια είναι φυσικά άπειρος χρόνος για μια μικρή παρέμβαση σαν και αυτή, κι όμως καταφέραμε να τα ξεπεράσουμε. Από τον χαρακτηρισμό του συγκεκριμένου οικοπέδου που έπρεπε να ξεπεραστεί (αλήθεια, πώς ξεπεράστηκε;), από την έλλειψη αντίστοιχων χώρων για πάρκινγκ εντός αστικού ιστού λόγω φυσικά της άναρχης δόμησης πολλών ετών, από τη δυσκολία εξεύρεσης υπόγειων χώρων λόγω του αρχαιολογικού πλούτου, από τις δυσκολίες στο κλείσιμο του έργου της αστικής ανάπλασης (αλήθεια, παραδόθηκε;), αλλά και από τη συνακόλουθη γραφειοκρατία σε όλες τις φάσεις του έργου. Τελευταία... πινελιά η έλλειψη πρόβλεψης λειτουργίας του πάρκινγκ από έναν τοπικό φορέα (κοινωνικό συνεταιρισμό), δεδομένου ότι ο δήμος δεν δύναται θεσμικά να το λειτουργήσει απογευματινές και νυχτερινές ώρες, παρέχοντας ασφάλεια σε οδηγούς και αυτοκίνητα!
Ένας φαύλος κύκλος δηλαδή που ίσως θα μπορούσε να ξεπεραστεί εάν ήταν πιο ευέλικτος ο τρόπος λειτουργίας των Δήμων που υποτίθεται ότι ζητούν (και πρέπει) να εκσυγχρονιστούν. Αλλιώς, μοιάζει σαν μία προσπάθεια να τετραγωνίσουμε τον κύκλο!
