Ένα κράτος που τρώει τα παιδιά του περιγράφει για μια ακόμη φορά η κατάσταση στις εξαγωγές των αγροτικών μας προϊόντων, ως αποτέλεσμα της αποχής των γεωπόνων από τη σχετική διαδικασία πέραν του οκταώρου, τα απογεύματα και τα Σαββατοκύριακα. Μια κατάσταση απόλυτης στρεβλότητας στη λειτουργία της δημόσιας διοίκησης, απείρως χειρότερη από αυτήν στην οποία αναφερθήκαμε στο χθεσινό μας φύλλο.
Φυσικά και έχουν δίκιο να απέχουν οι γεωπόνοι που εδώ και 2,5 χρόνια δεν πληρώνονται τις υπερωρίες. Όπως και ο αντιπεριφερειάρχης που ζητά την αρωγή τους, σε μια περίοδο που κάθε καθυστέρηση επιβαρύνει το ήδη προβληματικό πεδίο στην αγροτική παραγωγή και πρέπει να αποφεύγεται.
Στα χρόνια της οικονομικής ύφεσης ο πρώτος τομέας που οφείλει να αντιπαρατάξει αντανακλαστικά είναι ο δημόσιος. Στην προκείμενη περίπτωση, χρήματα που οι εξαγωγείς καταβάλλουν “ζεστά” την ώρα της εξαγωγικής διαδικασίας (ακριβώς για να πληρωθούν οι γεωπόνοι) στα αρμόδια γραφεία, συλλέγονται και αποστέλλονται από τις Διευθύνσεις Γεωργίας στα ταμεία του κράτους, χωρίς ωστόσο να επιστρέφουν στον χρόνο που πρέπει στα χέρια αυτών για τα οποία προορίζονται. Αν αυτός ο ιδιότυπος δανεισμός του κράτους δεν είναι απόλυτος παραλογισμός τότε τι είναι;
Με τέτοιες πρακτικές μιας κρατικής μηχανής με εμφανή στοιχεία αποσύνθεσης, ασφαλώς κανείς δεν μπορεί να είναι αισιόδοξος για την έξοδο από την οικονομική ύφεση. Όταν ο ίδιος ο δημόσιος τομέας υπονομεύει τα έσοδα του κράτους και των πολιτών του μέσω αδυναμίας αντιμετώπισης συνηθισμένων και απλών συναλλαγών, φυσικά κανείς δεν θέλει να φανταστεί τι γίνεται στα δύσκολα.
