Την έννοια της αριστείας οφείλουμε μάλλον να επαναπροσδιορίσουμε στην ελληνική εκπαίδευση και κοινωνία, με αφορμή τα διαδραματίζονται τον τελευταίο καιρό γύρω από το θέμα της σημαίας. Υπό το πνεύμα της αγωγής και της μόρφωσης που παρέχεται στα ελληνικά σχολεία, είναι προφανείς ότι και οι δύο έννοιες θα έπρεπε να έχουν σαφές αποτύπωμα στον άριστο μαθητή που κάθε φορά καλούνταν να ηγηθεί του τμήματος, ως μιας μορφής ηγέτη της τάξης. Αλλά ποιας μόρφωσης; Της μηχανικής αποστήθισης που αποδίδει το εικοσάρι ή της κριτικής δυνατότητας του μαθητή δια της πλήρους αντίληψης του μαθήματος και του νοήματός του, που αποδίδει πάντα λιγότερο; Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν μπορεί να είναι σημείο αναφοράς και καλό παράδειγμα μιας ομάδας μαθητών ένας συμμαθητής τους που εμφανίζει ποικίλα ταλέντα εκτός σχολικού μαθήματος (μουσική, αθλητισμός, τεχνολογία κ.ά.) ή ένας άλλος που είναι αναγκασμένος να εργάζεται παράλληλα για να βοηθήσει την οικογένειά του, χωρίς κατ’ ανάγκην να αγγίζει το απόλυτο 20 στη βαθμολογία. Απλώς να εμπνέει όμως.
Τι είναι λοιπόν όλη αυτή η κουβέντα περί αριστείας; Μήπως πρέπει με την πραγματική της έννοια να την επεκτείνουμε και στην κοινωνία; Εκεί, που πλέον οι συμπεριφορές και οι αξίες, χρειάζονται, σήμερα πάρα ποτέ, επιβράβευση και αναγνώριση, στον βαθμό που υπάρχουν ακόμα;
