Ωφελήθηκα πολύ απ` τα ΜΗ ανέμελα
παιδικά μου χρόνια.
Πλουτίστηκα με εικόνες που δεν βλέπανε
τα «εις τάξιν παιδεία»,
δάκρυσα πληστάκις «εν χορδαίς και οργάνοις»
έκανα δική μου γλώσσα με μπερδεμένα απαρέμφατα
και πως αυτό που γράφει η Δημουλά
«τα μπούχτισα όλα αυτά, τα κοάξ τελεύ κουάξ ηλί
ανυπερθέτως»
ήταν δανεισμένα από τη δική μου γλώσσα που
εκπορεύονταν από το…
Νυν και Αεί και εις τους Αιώνας αμάθητος.
Που μιλώ με παλιές λέξεις,
με επιφωνήματα αγραμμάτων,
με «αλουστράριστες» προτάσεις και
προσφέρω δωρεάν το λόγο μου σε ευημερούντα
λάθη,
είναι ίδιον ανθρώπων που συχνά μονολογούν
… τι ωραία Θεέ μου, τι ωραία…
Που δακρύζω τις προάλλες, τώρα και μεθαύριο,
κερδίζοντας ισοπαλίες στις εκτός έδρας
παραισθήσεις μου
κι` αυτό πρόσφορο είναι και υπενθύμιση
του πρώην εντίμου βίου των αναμνήσεων.
Φαινόταν τότε
πως όλοι ασπάζονταν τις λέξεις…
απομακρύνονταν,
ενδοχώρα,
φυλαχτό,
γιατί και η θάλασσα έτσι σκεφτόταν
σκεπάζοντας με κύματα τα ψέματα και
αφήνοντας τα όνειρα να συνεχίζουν τον
ετοιμόρροπο ρόλο τους.
Ωφελήθηκα πολύ απ` τα ΜΗ ανέμελα
παιδικά μου χρόνια
όπως μου είπε η ξαδέλφη μου η Έφη….
Ωφελήθηκα πολύ απ` την διπλανή πραγματικότητα.
Καληνύχτα…
Ι.Α.Ναζλίδης
