Καθόλα θεμιτή η προσπάθεια που γίνεται αυτόν τον καιρό στη Δημοκρατική Συμπαράταξη, για τη νέα εποχή ενός ευρέος χώρου που συνδέθηκε τα μέγιστα με τη σύγχρονη ιστορία της χώρας μας. Το ζητούμενο ωστόσο σ’ αυτή την περίοδο για το πολιτικό σύστημα είναι το κατά πόσο υπάρχει κενός χώρος για να εκφραστούν νέες ιδεολογίες και πολιτικά συστήματα. Οι συμμαχίες μεταξύ άκρων και ορκισμένων εχθρών τα τελευταία χρόνια δείχνει ότι πολιτικές δυνάμεις κατάφεραν να συνυπάρξουν προκειμένου σε μια κρίσιμη εθνικά περίοδο να υπηρετήσουν τον τόπο (η καλοπροαίρετη οπτική) ή να γαντζωθούν στην εξουσία (η κακοπροαίρετη).
Η ανάγκη των κυβερνητικών συμμαχιών αποτελεί και μια εικόνα από το μέλλον, με βάση τον εκλογικό νόμο. Στο πλαίσιο αυτό, η Δημοκρατική Συμπαράταξη καλείται να περιγράψει και να καταλάβει χώρο που θεωρεί ότι της ανήκει στο πολιτικό σύστημα. Στην περίπτωση όμως που επανέλθει με τον έναν ή τον άλλον τρόπο στην εξουσία, οφείλει να αποδείξει επί του πρακτέου αν θα παραμείνει αυτή τη φορά πιστή στα όσα ο χώρος της πρεσβεύει ή θα ακολουθήσει εκ νέου την ίδια τακτική προσαρμογής των ιδεών της στις ανάγκες της καταναγκαστικής μνημονιακής ατζέντας (όπως έπραξε ακόμη και η κυβέρνηση της Αριστεράς). Το κυριότερο όμως για τη Δημοκρατική Συμπαράταξη στη νέα της εποχή και εκδοχή, είναι να πείσει ότι διδάχθηκε από το λάθη της.
