Το τελευταίο χρονικό διάστημα το σύνολο των ΜΜΕ του πλανήτη ασχολείται με τις γερμανικές εκλογές. Αναλύει τα αποτελέσματα, πιθανολογεί τις συνέπειες που θα έχει η νέα σύνθεση της γερμανικής βουλής, επιχειρεί να προβλέψει τις επόμενες κινήσεις της Καγκελαρίου και το πολιτικό κόμμα ή τα κόμματα που θα επιλέξει να συνεργαστεί για το σχηματισμό κυβέρνησης συνεργασίας.
Και αυτό είναι απόλυτα λογικό, όταν είσαι κυρίαρχος του παιχνιδιού και έχεις επιτύχει τα εσωτερικά σου ζητήματα να απασχολούν ευρύτερα την παγκόσμια κοινότητα. Άλλωστε, η Γερμανία είναι μια οικονομική και πολιτική υπερδύναμη σε ευρύτερο επίπεδο, αποτελεί την ατμομηχανή της Ευρώπης, στην οποία διαδραματίζει καίριο ρόλο με την παρουσία της καθορίζοντας τις αποφάσεις και την εν γένει πορεία αυτής με γνώμονα φυσικά τα συμφέροντά της.
Αναλογιστείτε ότι μιλάμε για μία χώρα που δύο φορές στον προηγούμενο αιώνα, μέσα από δύο παγκόσμιους πολέμους που η ίδια προκάλεσε, βρέθηκε στρατιωτικά ηττημένη και ολοκληρωτικά κατεστραμμένη την τελευταία φορά μόλις πριν από 70 χρόνια. Και όμως κατάφερε να ορθοποδήσει, να ξαναχτίσει από την αρχή νέες σύγχρονες υποδομές και να αναπτύξει μία βαριά βιομηχανία που παράγει τα πάντα και κυριαρχεί στις παγκόσμιες αγορές.
Και αυτό χάρη στη μεθοδική και συστηματική οικοδόμηση μιας οργανωμένης κοινωνίας με αρχές και νόμους απόλυτα σεβαστούς από όλους και κυρίως χάρη στην εργατικότητα των μεταναστών που με ποικίλα κίνητρα προσέλκυσε από τις υπόλοιπες χώρες καταρχάς της Ευρώπης.
Και εμείς ; Άβουλοι τηλεθεατές του καναπέ, απολαμβάνουμε την ήττα και τη μιζέρια μας σε όλα τα επίπεδα, έχοντας την ψευδαίσθηση ενός επίπλαστου βολέματος και μιας καθημερινότητας που καθοδηγείται από αυτόματο πιλότο. Χρόνια τώρα ανεχόμαστε αδρανείς, άλλοι (μεγάλοι και ισχυροί στα μάτια μας) να ετοιμάζουν το μέλλον μας και να καθορίζουν εκ των προτέρων τις επιλογές μας, τις οποίες όμως μας πλασάρουν με τέτοιον τρόπο σαν να πρόκειται για δικές μας αποφάσεις και πρωτοβουλίες, των οποίων η ευθύνη μας βαρύνει και για τις επιβλαβείς συνέπειες των οποίων πρέπει να τιμωρηθούμε για παραδειγματισμό.
Η μαγική εικόνα της φτωχής και οικονομικά εξαρτημένης Ελλάδας, που δεμένη σε έναν αέναο κύκλο μνημονίων θα πορεύεται εσαεί, έχει γίνει συνείδηση των νεοελλήνων, που αποδεχόμενοι τη δραματική τους μοίρα δεν έχουν τη δύναμη και το κουράγιο να καταβάλουν την παραμικρή προσπάθεια να δραπετεύσουν από τον παραλογισμό που τους επιβάλλεται.
Όμως, για πόσο ακόμη θα στεκόμαστε μοιραίοι και απαθείς παρατηρητές μιας πατρίδας που χάνεται ; Πρέπει να πάρουμε επιτέλους το μέλλον στα χέρια μας. Όχι ο καθένας μόνος του, όλοι μαζί. Να μπούμε δυναμικά στο παιχνίδι. Δεν έχει σημασία αν είσαι ο βασιλιάς του παιχνιδιού. Δεν πρέπει όμως να είσαι το πιόνι, ο αναλώσιμος στρατιώτης, ο δέκτης των εντολών χωρίς τη δυνατότητα αυτενέργειας.
Εκείνο που οφείλεις να κάνεις είναι να ορίζεις εσύ τις κινήσεις σου, να είσαι ο παίκτης που όλοι θα σέβονται. Ένας απρόβλεπτος παράγοντας της διεθνούς σκακιέρας που όλοι θα επιθυμούν τη φιλία του ωθούμενοι είτε από ανάγκη είτε από φόβο.
Μόνο έτσι θα μπορείς να είσαι περήφανος για την Πατρίδα σου και θα ατενίζεις με αισιοδοξία το μέλλον των παιδιών σου σε μια χώρα που θα κρατάει τα παιδιά της εξασφαλίζοντάς τους ένα αξιοπρεπές επίπεδο διαβίωσης σε ένα ασφαλές περιβάλλον.
Δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω
Υπ. Διδάκτωρ Νομικής Σχολής Α.Π.Θ
