Κύριε Διευθυντά,
Πρόσφατα στα όχι και τόσο ψιλά γράμματα του τοπικού Τύπου αλλά δυστυχώς στα πολύ ψιλά γράμματα της αντίληψης και του ενδιαφέροντός μας πέρασαν ανακοινώσεις για την απονομή των “Βραβείων Εκπαιδευτικής Προσφοράς σε παραμεθόριες περιοχές 2017”. Η βράβευση αυτή αποτελεί θεσμό της Ελληνικής Εθνικής Επιτροπής για την UNESCO και έλαβε χώρα πρόσφατα στην Αθήνα από την Πρόεδρο της Επιτροπής.
Μεταξύ των βραβευθέντων ευρίσκεται και η κόρη ενός Βεροιώτη συμπολίτη μας, η Εβίτα Λαζού (φωτογραφία), κόρη του Γιώργου και της Μαρίας Λαζού.
Εδώ και πολλές δεκαετίες έχει καθιερωθεί, να ψάχνουμε ως γονείς το μέσον για να μεταθέσουμε τα παιδιά μας κοντά στην πόλη τους ή σε ένα μεγάλο κέντρο, όταν αυτά υπηρετούν στον Δημόσιο φορέα ή στον στρατό. Τις περισσότερες φορές ταλαιπωρώντας τα βουλευτικά γραφεία.
Σε αυτή την παράδοση αντιστέκεται η Εβίτα μας. Φέτος έκλεισε 2 χρόνια υπηρετώντας ως νηπιαγωγός στη νήσο Μεγίστη, το γνωστό μας Καστελόριζο. Πιο πριν είχε υπηρετήσει έναν χρόνο στη Ζάκυνθο και στη συνεχεία έναν χρόνο στα Ψαρά. Παραμεθόρια νησιά που οι περισσότεροι από εμάς χρειάζεται να ανοίξουμε τον χάρτη για να μάθουμε πού βρίσκονται.
Και φέτος, όπως με πληροφόρησε ο πατέρας της, ευρίσκεται στην Τήλο. Μάλιστα πηγαινοέρχεται με το ποδήλατο στο νηπιαγωγείο, που απέχει 5 χλμ. από το σπίτι της σε ανηφορικό δρόμο, ελλείψει άλλων μέσων, ακόμη και τις βροχερές ημέρες. Δεν είχε τη δυνατότητα να παρευρεθεί στην Αθήνα ούτε για την παραλαβή του βραβείου της.
Αξίζει ένα μεγάλο μπράβο σε αυτή τη νεαρή κοπέλα που δίνει ένα αξιοθαύμαστο ενθαρρυντικό παράδειγμα στη σημερινή νεολαία, σπάζοντας το κατεστημένο.
Σίγουρα δεν είναι η μόνη στην Ελλάδα, αλλά αυτή είναι από την πόλη μας και σε αυτήν θέλω να δώσω τα συγχαρητήριά μου.
Άφησα να κυλίσει ένα χρονικό διάστημα πριν δημοσιεύσω αυτή την επιστολή, υπολογίζοντας να είμαι ο τρίτος μετά τη Δημοτική μας Αρχή και τη Διεύθυνση Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης που θα συγχαρούν και θα εξάρουν αυτό το γεγονός. Θα ντραπώ ως πολίτης αυτής της πόλης αν είμαι τελικά ο πρώτος.
Νίκος Αντωνιάδης, ιατρός.
