Γράφει ο Χρήστος Α. Αποστολίδης
Όσα χρόνια και αν περάσουν το ηχηρό ΟΧΙ που βροντοφώναξε με θάρρος ο Ελληνικός λαός απέναντι στις δυνάμεις του Άξονα ηχεί ακόμη δυνατά στα αυτιά όλης της Οικουμένης ως χαρακτηριστικό παράδειγμα ανδρείας και πατριωτισμού από μία ένδοξη χώρα που διαμέσου των αιώνων έχει προσφέρει αμέτρητα παραδείγματα ηρωισμού και άσβεστης αγάπης για την Πατρίδα. Παρότι αριθμητικά λιγότεροι και ευρισκόμενοι σε προφανώς μειονεκτική θέση από άποψη υλικοτεχνικού εξοπλισμού, οι Έλληνες του 1940 αναδείχτηκαν άξιοι μιμητές των προγόνων τους και προσέθεσαν με χρυσά γράμματα μία ακόμη σελίδα στην δοξασμένη πορεία του Έθνους μας διαχρονικά.
Δυστυχώς σήμερα, λίγες μόλις δεκαετίες μετά, όλα γύρω μας δείχνουν τόσο διαφορετικά, τόσο ξένα προς τη θυσία των παλληκαριών στα χιονισμένα βουνά της Πίνδου, που προτάσσοντας το εθνικό συμφέρον και την ανάγκη σωτηρίας της Πατρίδας δεν σκέφτηκαν ούτε στιγμή την προσωπική τους βόλεψη και την προστασία της ζωής και της σωματικής τους ακεραιότητας.
Όσο και αν μας λυπεί είναι πλέον περισσότερο από φανερό ότι η λέξη Ελλάδα παραπέμπει πια σε ένα τυπικό κρατικό μόρφωμα, πολύ μακριά από την εικόνα της χώρας που γέννησε τη δημοκρατία, έθεσε τις βάσεις για τα θαύματα της σύγχρονης επιστήμης και προσέφερε τα μέγιστα στην εξέλιξη και διαμόρφωση του σύγχρονου δυτικού πολιτισμού. Η σημερινή Ελλάδα κατοικείται ως επί το πλείστον από ανθρώπους στην καθημερινότητα των οποίων κυριαρχεί η μιζέρια, η φτωχοποίηση της τσέπης και των ιδεών, η αδράνεια, ο ατομισμός, ο ωχαδερφισμός. Σπάνια συναντά κανείς Έλληνες με δημιουργικό όραμα και στόχους, με ελπίδες και διάθεση να θέσουν το καλό της Πατρίδας πάνω από τα στενά ατομικά τους οφέλη.
Η πλούσια ελληνική γλώσσα, χιλιάδες λέξεις της οποίας χρησιμοποιούνται σε ποικίλους επιστημονικούς κλάδους και στην καθημερινότητα άλλων λαών έχει πρακτικά καταστραφεί, καμία λογική συνεννόησης και συνοδοιπορίας δεν υπάρχει, οι χρηστικές προτεραιότητες και ο ατομοκεντρισμός έχουν εξαλείψει τα ήθη, τη νοοτροπία και την παράδοση, η δε ιστορική συνείδηση έχει στην κυριολεξία απαλειφθεί για χάρη της λογικής του «εξευρωπαϊσμού». Η ανάγκη αποδοχής και προσαρμογής σε κάθε λογής νεωτερικότητα έχει οδηγήσει στο να θεωρείται οπισθοδρόμηση η όποια αναφορά στο παρελθόν, στην ιστορία, στα έθιμα, στη θρησκεία.
Είναι ο κυνισμός εν τέλει που τείνει να κυριαρχήσει παντού, η γενικότερη καχυποψία που επικρατεί στην κοινωνία, η αμφισβήτηση των ιδεολογιών, η απουσία ηγετικών προσωπικοτήτων και σύγχρονων παραδειγμάτων ικανών να μεταλαμπαδεύσουν πανανθρώπινα οράματα και να επιβάλουν συστράτευση σε ευγενικούς σκοπούς. Είναι ακόμη η απομάκρυνση της κοινωνίας από βασικές αρχές και αξίες, η έλλειψη εμπιστοσύνης, η ανασφάλεια και ο φόβος που εύκολα πλέον αναμεταδίδονται διά των μέσων κοινωνικών δικτύωσης, διαβρώνοντας και υπονομεύοντας τα πάντα ακόμη και τις πιο καλές και αγαθές προθέσεις.
Είναι και άλλα πολλά που θα μπορούσε κανείς να επισημάνει. Ωστόσο, ας είμαι ρεαλιστές. Ο κόσμος δεν είναι αγγελικά πλασμένος, ούτε πρόκειται να εξελιχθεί σε παράδεισο. Δύναται όμως να αλλάξει, αν βελτιωθεί η σχέση πολιτικής και πολιτών, αν αντιμετωπιστούν τα κρισιμότερα και τα σημαντικότερα, υπό τον όρο φυσικά ότι θα πάψουν οι υπερβολές, τα ψέματα και οι συνεχείς αναιρέσεις.
Στην αντίθετη περίπτωση θα συνεχιστεί η αδιάκοπη φυγή στο εξωτερικό όσων μπορούν, κυρίως νέων και προσοντούχων, οι δε υπόλοιποι παραμένοντας εκόντες – άκοντες εντός των τειχών αναμένουν ποια μορφώματα θα προκύψουν από την κρατική και κοινωνική περιδίνηση.
Δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω
Υπ. Διδάκτωρ Νομικής Σχολής Α.Π.Θ
