Γράφει ο Χρήστος Α. Αποστολίδης*
Πριν από μόλις 2 μήνες πανηγύρισε την θριαμβευτική επανεκλογή της για 4η συνεχόμενη φορά στην Καγκελαρία της ατμομηχανής της Ευρωζώνης. Τότε τα δεδομένα φάνταξαν ευνοϊκά παρά την φυσιολογική εκλογική φθορά που συνεπάγεται η μακροχρόνια παραμονή στην εξουσία. Όλα έδειχναν ότι ήταν θέμα χρόνου να κερδίσει το ραντεβού με την ιστορία, αυτή που κατ’ επανάληψη στα χρόνια της απόλυτης παντοδυναμίας της χαρακτηρίστηκε ως η ισχυρότερη γυναίκα σε παγκόσμιο επίπεδο.
Η εκκωφαντική αποτυχία των προσπαθειών συγκρότησης κυβέρνησης συνεργασίας με την ίδια επικεφαλής αποκάλυψε με τον πλέον χαρακτηριστικό τρόπο ότι η άλλοτε παντοδύναμη Άνγκελα Μέρκελ έχει απολέσει πλέον την πρωτοβουλία των κινήσεων. Η ανάγκη εκατέρωθεν υποχωρήσεων, στοιχείο απαραίτητο στα πλαίσια προγραμματικών συγκλίσεων και συνάμα λήψης αποφάσεων για καθορισμό της πολιτικής ατζέντας σε κρίσιμα ζητήματα ευρύτερου ενδιαφέροντος, αποκάλυψε την προσφιλή αναβλητικότητα της Καγκελαρίου μέσω της μετάθεσης των εκκρεμοτήτων για το μέλλον.
Σε ένα διοικητικά οργανωμένο κράτος, που η καθημερινότητα των πολιτών του τίθεται στην ασφάλεια και ηρεμία του αυτόματου πιλότου, η ξένη προς την κουλτούρα της γερμανικής κοινωνίας πολιτική αβεβαιότητα ξαφνιάζει και συνάμα προβληματίζει. Όσο λοιπόν παρατείνεται η αγωνία για τον σχηματισμό βιώσιμης κυβερνητικής πλειοψηφίας και δεν διαφαίνεται λευκός καπνός στον ορίζοντα, τόσο αποδυναμώνεται η νυν Καγκελάριος και περιορίζεται ο διεθνώς παρεμβατικός της ρόλος, μια και αρχίζει σταδιακά να αντιμετωπίζεται ως αρχηγός με ημερομηνία λήξης και σε κάθε περίπτωση ως έκδηλα αποδυναμωμένη.
Κάτω από το πρίσμα των παραπάνω δεδομένων οι γραφειοκρατικοί έλεγχοι στα γερμανικά αεροδρόμια και η συνεπαγόμενη μεγάλη ταλαιπωρία των προερχόμενων από την Ελλάδα επιβατών, υπό το φόβο εισόδου στη χώρα παράνομων μεταναστών και πιθανών τρομοκρατών, με το πρόσχημα της ανεξέλεγκτης κατάστασης που επικρατεί στα ελληνικά νησιά, με τον τρόπο που λαμβάνει χώρα μόνο ως σπασμωδικές αντιδράσεις προφανούς ανασφάλειας μπορούν να ερμηνευτούν ακόμη και από τον πλέον καλόπιστο και υποψιασμένο περί των διεθνών ισορροπιών ενημερωμένο παρατηρητή. Και όλα αυτά εντός του χώρου Σένγκεν, όταν η ελεύθερη κυκλοφορία των Ευρωπαίων πολιτών αποτελεί μια τεράστια κατάκτηση του ευρωπαϊκού οικοδομήματος με άμεσο αντίκτυπο στη καθημερινή ζωή όλων μας. Για να κατοχυρωθεί η ασφάλεια τα κράτη μέλη του χώρου Σένγκεν έχουν λάβει μέτρα και ανταλλάσσουν πληροφορίες για την καταπολέμηση του οργανωμένου διασυνοριακού εγκλήματος και της τρομοκρατίας. Όπως έχει αποδειχθεί στις τρομοκρατικές επιθέσεις σε όλα τα κράτη μέλη, κανένας από τους αυτουργούς δεν είχε εισέλθει κατευθείαν από την Ελλάδα, ώστε να δικαιολογείται η επαναφορά, ενώ τα εξωτερικά σύνορα της Ελλάδας δεν θέτουν σε κίνδυνο τη συνολική λειτουργία του χώρου Σένγκεν.
Αν πράγματι ήθελε η γερμανική κυβέρνηση να μην τρέχει αγκομαχώντας και ασθμαίνοντας πίσω από τις ραγδαία επιδεινούμενες εξελίξεις που η ίδια με την αδράνεια και την αναποφασιστικότητά της σε μεγάλο βαθμό προκάλεσε, όφειλε εγκαίρως να ενισχύσει την Ελλάδα στη φύλαξη των νοτίων συνόρων της Ευρώπης παρέχοντας το απαιτούμενο έμψυχο δυναμικό και τον συνεπακόλουθο απαραίτητο υλικοτεχνικό εξοπλισμό.
Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Το μείζον ζήτημα στην Ευρώπη σήμερα, πόσω μάλλον στη Γερμανία που αποτελεί τον δημοφιλέστερο προορισμό των μεταναστευτικών ροών, συνιστά η διαχείριση του μεταναστευτικού και των άμεσων και έμμεσων συνεπειών του στη διατάραξη της καθημερινότητας των Ευρωπαίων. Και είναι τόσο ισχυρά σημαντικό που φτάσει να θέσει υπό ευθεία αμφισβήτηση την παντοδυναμία της Καγκελαρίου, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την υστεροφημία της.
Αναρωτιέμαι εάν πράγματι υπάρχει ακόμη χρόνος για αλλαγή του κλίματος.
Δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω
