Κειο το σκήπτρο που σας δείχνει/έχει αλήθεια ωραία θωριά
Μην το πιάστε, γιατί ρίχνει /εις σε δάκρυα θλιβερά.
( Εθνικός Ύμνος στροφή 145)
Γράφει ο
Παναγιώτης
Παπαδόπουλος
Φιλόλογος
Κατά τη διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, από πολλά μέρη της σκλαβωμένης Ελλάδος έσπευδαν οι Έλληνες να ενταχθούν στα επαναστατικά τμήματα για να βοηθήσουν τους πολεμιστές στις μάχες που μαίνονταν εναντίον των Τούρκων. Ένα πρωινό στην αποβάθρα του λιμανιού της Ζακύνθου εμφανίζεται ένα άντρας μετρίου αναστήματος και με ισχνή παρουσία ζητάει να μπει στη βάρκα για να πάει να πολεμήσει. « Ρε Νιόνιο που πας εσύ?»αφού του εξήγησε το λόγο του ταξιδίου, τότε πήρε την απάντηση. « Εσύ δεν είσαι για πόλεμο. Ένα ντουφέκι παραπάνω δεν θα προσφέρει τίποτα. Πήγαινε και γράψε κανένα τραγούδι να ενθουσιάσεις τους πολεμιστές. Είναι η καλύτερη υπηρεσία που μπορείς να προσφέρεις» Ήταν, λοιπόν, ο Διονύσιος Σολωμός. Γύρισε αμέσως πίσω και πήγε στη Βίλα του φίλου και δασκάλου του De Santo Rossi και κάθισε σε ένα παγκάκι. Απέναντι στην Στερεά Ελλάδα ο πόλεμος μαίνεται και ο κρότος των κανονιών ακούγεται συγκλονιστικός. Ο Σολωμός συγκινείται. Κάποια στιγμή ακούγεται η κραυγή της αγωνίας που νιώθει για τους πολιορκημένους . «Βάστα καημένο Μεσολόγγι.»Έκρηξη πατριωτικού συναισθήματος απλώθηκε γύρω του και έφτασε μέχρι το αγωνιζόμενο Μεσολόγγι και γύρισε πίσω για να φέρει το φως στο νου του. Είναι η στιγμή της υψηλής έμπνευσης των 158 στίχων του Ύμνου στην Ελευθερία. Το ημερολόγιο έδειχνε : Μάιος 1823.
Όταν επισκέφτηκα με σχολική εκδρομή τη Ζάκυνθο και αυτό το ιερό παγκάκι ένιωσα δέος. Προσπαθούσε η φαντασία μου να σχηματίσει την εικόνα της στιγμής εκείνης. Ασύλληπτη η ιδέα της μεγάλης θυσίας.
Όμως, ο εθνικός μας ποιητής, στην ποιητική του έμπνευση βρίσκει την ευκαιρία να τονίσει το μέγεθος της καταστροφής από τις εμφύλιες κατασπαράξεις. «Η Διχόνοια, που βαστάει ένα σκήπτρο η δολερή/καθενός χαμογελάει παρ’ το λέγοντας και συ.»(στ.144) Έ χει ακούσει πολλά για τις παράξενες φιλοδοξίες των πολεμιστών και των πολιτικών και προσπαθεί να τους συμβουλεύσει. Να τονίσει τον κίνδυνο που κρύβεται από πίσω από τη διχόνοια. Στην επόμενη στροφή ακούγεται ο ήχος της φωνής του μέχρι σήμερα. «Κειο το σκήπτρο που σας δείχνει, έχει αλήθεια ωραία θωριά/ Μην το πιάστε, γιατί ρίχνει/εις σε δάκρυα θλιβερά. Φωνάζει με όλη τη δύναμη της πονεμένης ψυχής του. Στους προηγούμενους στίχους τους επαίνεσε τους Έλληνες μαχητές για τις ηρωικές τους μάχες και θυσίες που μπόρεσαν να ανάψουν το δαυλό της πίστης στο Θεό και της ελευθερίας.
Πόσοι από τους Έλληνες κυβερνώντες επί αιώνες από τη φιλοδοξία της εξουσίας πήραν στα χέρια τους αυτό το σκήπτρο και πανηγύριζαν για την προσωπική τους επιτυχία. Τα λάθη, όμως, και τις απερισκεψίες τους στο διπλωματικό πεδίο τα πλήρωσε και τα πληρώνει μέχρι σήμερα αυτός ο γενναίος και φιλόπατρις ελληνικός λαός με υψηλό τίμημα. Λίγες περιπτώσεις αρκούν που θα φέρω στη μνήμη σας. Η Μεγάλη Καταστροφή του 1922 δεν ήταν αιτία η ήττα του ελληνικού στρατού που έδινε τις πολύνεκρες μάχες στο Εσκί- Σεχήρ και στο Αφιόν Καρα-χησάρ. Ήταν η συμπεριφορά των πολιτικών μας που αλληλοσπαράσσονταν και άφησαν το στρατό ακυβέρνητο. Κυβέρνηση και Αντιπολίτευση δε στάθηκαν στο ύψος τους. Οι προσωπικές τους φιλοδοξίες ξεπερνούσαν τα όρια του καθήκοντος προς την πατρίδα. Πήραν το σκήπτρο που τους έδωσε η Διχόνοια η δολερή και ήρθε το τέλος του Ελληνισμού της Μ. Α. Η τραγωδία της Κύπρου είναι προϊόν της πολιτικής αβελτηρίας που οδήγησε στο μοιραίο στρατιωτικό πραξικόπημα του 1967. Το τραγικό επεισόδιο της 31 Ιανουαρίου του1996 με τα Ίμια ,που στοίχισε το θάνατο των τριών Αξιωματικών του Ελληνικού Ναυτικού. Σήμερα οι Τούρκοι επαίρονται και μας ετοιμάζουν νέα Ίμια γιατί πιστεύουν ότι μας βρίσκουν αυτή τη φορά διαλυμένους οικονομικά και κοινωνικά. Οι απειλές των Τούρκων στο Αιγαίο, οι παράξενοι αλυτρωτισμοί των ηλιθίων Σκοπιανών και το παραμύθι των Αλβανών κοντεύουν να μας πνίξουν. Οι πολιτικοί μας τσακώνονται με τα σκάνδαλα και τις αλληλοκατηγορίες για υφαρπαγή του δημοσίου χρήματος. Και ο λαός αγωνιά χωρίς να πιστεύει στις διαβεβαιώσεις.
Το καλοκαίρι του 1948 το Δ.Σ. του Συλλόγου της λαϊκής βιβλιοθήκης της Καλαμάτας κάλεσε τον σπουδαίο λογοτέχνη της εποχής και γνήσιο πατριώτη, Στρατή Μυριβήλη ( έλαβε μέρος στη Μ. Εκστρατεία) για κάποια διάλεξη. Στην αρχή ο ομιλητής αναφέρθηκε στις νικηφόρες μάχες του ελληνικού στρατού που έγιναν στο παρελθόν με την ενωτική και πυρακτωμένη από την αγάπη για την πατρίδα διάθεση. « Κάθε φορά που το γένος σύσσωμο αισθανθεί αυτό το θαύμα ,νιώθει συγχρόνως ότι καμία άλλη υλική δύναμη δεν μπορεί να το καταπονήσει και να το βάλει κάτω. Αυτό το ξέρουν καλά –καλύτερα από μας- όλοι οι εχθροί που κατά καιρούς επιχείρησαν να εξαφανίσουν την ελληνική φυλή που στέκεται πεισματικά ριζωμένη πάνω σε τούτο το βράχο σαν τα δυνατά πουρνάρια επί τριάντα αιώνες.»
Η φωνή του από το βάθος του χρόνου ακούγεται καθαρά. Ποιος όμως έχει αυτιά και φλογισμένη καρδιά να τα ακούσει σήμερα? Περιμένουμε.
Ευχές για όμορφο τριήμερο με την ευκαιρία της Καθαρής Δευτέρας και την έναρξη του σταδίου της πνευματικής άσκησης της νηστείας.
